GGD screent op mogelijke afwijkingen met kleutervragenlijst

Vandaag las ik een stuk in de Volkskrant over de 'verplichte' vragenlijst van de GGD, die zorgwekkend zou zijn. Verplichte vragenlijst GGD is zorgwekkend. De lijst is overigens niet verplicht (ik heb hem niet ingevuld), maar ik ben het met de auteur eens dat dat hij wel erg dwingend wordt gebracht.

Oók vandaag leerde ik mijn kleuter dat je de dingen in een opgeruimde kamer beter en sneller terugvindt. Vooral als het mini-LEGO-onderdeeltjes zijn. We zochten een rood exoskeleton, mikten wat dingen in oude bestekbakken (ideaal die dingen als je LEGO uit te zoeken hebt!), et voila! Hij snapt het! Nu ik nog. Ik vroeg me wel af wat ze bij de GGD zouden zeggen als ze wisten dat wij thuis sorteren op Body Parts...

Body Parts

Ze moesten eens weten — maandag 09 mei 2016 – 19.48 — geen reacties


Installing OxygenOS on my OnePlus One

Two things:

TWRP's included SuperSU is too old to work with this ROM. Grab a new one from their site and flash it right after flashing the ROM. No need to reboot between flashes.

DO NOT run TWRP's Fix Permissions on any Lollipop ROM, it will mess up access to the Internal SD card and the only way to fix that is formatting the internal sd card. Even if you have a backup (you do, right?) having to restore it is a bore.

caveat emptor — vrijdag 10 april 2015 – 10.17 — geen reacties tags: , , ,


1 jaar geleden

Loading, please wait...

Gelukkig 2010

Gelukkig 2011 — zaterdag 01 januari 2011 – 00.00 — geen reacties


Lauwwarme biefstuksalade

Het is zomer, en we eten zo veel mogelijk salade. Niet alleen omdat dat zo lekker is, maar er moeten ook nog wat zwangerschaps- stoppen-met-roken- en meeleven-kilo's af in huize lijn, en welk seizoen is er nu beter geschikt om gezond en vers te eten dan dit.

Lauwwarme biefstuksalade dus. Wie af wil vallen laat de noedels gewoon weg.

lees meer...

nomnomnom — zondag 27 juni 2010 – 21.34 — geen reacties tags: , , , ,


lijn logt! weer

Tsja, dat weblog...

Op sterven na dood, maar ik kan er toch geen afscheid van nemen. Webloggen is 'uit' zeggen ze, want we hebben nu twitter. Maar ondanks dat ik een hoop informatie weet te verpakken in minder dan 140 tekens (de limiet aan de grootte van een tweet, oftewel een twitterberichtje), bekroop me de afgelopen maanden af en toe (toegegeven: HEEL af en toe) het gevoel dat ik wat meer wilde zeggen over het een of ander.
Nu kun je zo veel zeggen over het een of ander. Dat lijkt op sommige momenten heel belangrijk, maar als je het dan niet doet, blijkt het na een dag of twee futiel of nietszeggend te zijn, en dan maakt het niet uit dat je er niks over gezegd hebt. Of wat je er over te zeggen hebt, past eigenlijk best in 140 tekens. Of iemand anders is je voor en zegt het beter dan je zelf zou kunnen doen, al dan niet binnen 140 tekens. Dat laatste dreef me voorheen tot waanzin. Zo heeft Merel een keer gelogd over typfouten die ze maakte terwijl ze gewoon met pen en papier in de weer was. Dat was, potverdriedubbeltjes, mijn idee. Nu denk ik alleen maar: oh, ik ben kennelijk niet de enige die dat heeft. En als je dan niet de enige bent, waarom zou je er dan over loggen. Zodat er 20 meisjes kunnen reageren: "Ooohhh, wat herkenbaar!"? Dat vind ik dus de moeite niet.

En dan nog wat. ik logde al minder, toen de machine vorig jaar piepend en krakend tot stilstand kwam. Maar toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, hield ik er helemaal mee op. Dat komt omdat je, als je zwanger bent, ZWANGER bent. En ZWANGER, dat betekent dat je het nergens anders over kunt hebben. Zelfs een discussie over compileeropties van de laatste kernel, weet je in twee, drie zinnen om te buigen naar je zwangerschap. Zonder enige moeite. En geloof me, dat is best een prestatie. Maar dat is ook reuze-irritant. Niet te harden, zo iemand. Misschien dat de mededeling dat mijn borsten vier maten groeiden nog een bepaald publiek trekt, maar dan heb je het ook wel gehad.

Niks ergers dus dan een zwangere vrouw als het gaat om weblogstukjes zou je denken, maar dat is niet waar. Nog veel erger is namelijk de kersverse moeder. De kersverse moeder neemt niet eens de moeite meer om over het compileren van kernels of de voors en tegens van CentOS en Ubuntu te converseren. De kersverse moeder kan maar over een ding praten, en dat is haar kind. Punt. De enige uitzondering op deze regel is de bevalling die de kersverse moeder doorstaan heeft, maar dat ondererp dien je nog veel meer te vermijden dan je eigen kind. Als je weblogstukjes wilt schrijven.
Het krijgen van een kind is het mooiste wat er is, geloof me. Ik zou wel honderd stukjes kunnen schrijven over mijn kind. Van semi-maatschappelijk over het borstvoedingsbeleid in het Amsterdamse ziekenhuis waar ik bevallen ben tot lyrisch over het eerste lachje van een week of twee geleden. Maar dat kan ik maar beter niet doen. Niet alleen zijn zulke stukjes alleen "Ooohhh, wat herkenbaar!" voor andere ouders (en ik denk zelfs alleen voor moeders). Nee, zulke stukjes zijn alleen maar leuk om te lezen als ze over je eigen kind gaan. Over elk ander kind zijn ze alleen maar irritant. Tenminste, dat vind ik. Want mijn kind is toevallig wel het leukste en mooiste en liefste kind op de hele wereld.

Kortom, over mijn kind schrijven, dat zal ik vermijden. Ik kan natuurlijk niet beloven dat er niet heel af en toe iets doorheenglipt, maar de gedachte aan een 16-jarige die me vraagt waarom ik zijn babytijd uitgebreid gedocumenteerd heb op zoiets ouderwets als een weblog nog wel weerhoudt me hopelijk. Waarover ik dan wel ga schrijven? Dat weet ik nog niet. Maar als ik - heel soms - toch iets meer kwijtwil over het een of ander dan de 140 tekens van twitter kunnen herbergen, dan kan het hier. En dan zal het hier. Op mijn weblog, dat kennelijk toch niet doodwil.

lijn logt weer, maar waarover eigenlijk? — zaterdag 06 maart 2010 – 17.15 — zes reacties tags: , , , , ,


Het afgelopen jaar samengevat in 6 woorden

Ik werd zwanger.

Ik kreeg Julian.

— dinsdag 02 maart 2010 – 21.30 — negen reacties


Everything is bigger in Texas (Texas #2)

Alles groter? Ja. Alles groter.

Groter... beter... ?

In de supermarkten heb je geen drie soorten tomaten in blik, nee, je hebt er gewoon een Tomato Lane. En een Pasta Lane. Verdwalen in de supermarkt is een serieuze optie, maar gelukkig zijn de lanes genummerd, en kun je elkaar bellen: ik sta op het kruispunt van Milk Alley en Detergent Street.

which way?

De snelwegen zijn 10-baans (2x5) of nog breder. De intersections zijn leuk voor puzzelliefhebbers die dol zijn op achtbanen. En de auto's zijn ook bovenmaats: pick-uptrucks die Hummers klein doen lijken. De benzinetanks zijn ook groter; maar met prijzen van $1.72/gallon ga je voor je lol tanken, al zijn de afstanden en het slurpgedrag van je motor ook iets groter dan je gewend bent.

megaburrito and ditto sodas

En dan de porties. Een lunchhapje lijkt meer op een weekrantsoen. Je burrito zit niet alleen vol met vlees, nee, daar overheen vind je ook nog een royale portie gehaktsaus... Da's geen sinecure om weg te krijgen, dus je hebt een beetje frisdrank nodig om een en ander weg te spoelen. En ja, ook de glazen zijn bigger in Texas. Op de foto twee keer een liter Mountain Dew voor $3.49. Speel je het klaar om dat op te drinken (en da's nog niet makkelijk, al zal het 's zomers beter gaan), dan krijg je een refill, gratis en voor niks. Het is zaak om niet te lang te wachten met het drinken van je soda: de helft van je literglas is gevuld met ijs, en da's gemaakt van het lokale water. En dat water, dat smaakt naar chloor. In de ene wijk wat meer dan de andere trouwens, want ons voor een raadsel stelde. Misschien ligt het aan de watertoren waar 't water vandaan komt?

Met al die reuzenporties is het geen verrassing dat ook de mensen in Texas een maatje groter zijn. Bij tijd en wijle benamen ze me de eetlust. Een gezonde, zelfgemaakte maaltijd kost in Texas meer dan een ritje door de lokale drive thru.

Bij thuiskomst zagen we Youp van 't Hek lopen op het Amstelveld. Hij leek een slanke man.

yeeeeehaw! — woensdag 25 maart 2009 – 12.24 — zes reacties tags: , ,


Eerst maar even wat er misging (Texas #1)

Op dag twee, in het spitsuur in Houston (de vierde stad van Amerika, met bijbehorend horrible spitsuur), stonden we in de rij voor het stoplicht. Je zou dus denken: optrekken - afremmen - optrekken enzovoorts, maar met een automaat gaat dat van rem los, stukje naar voren rollen, rem weer stevig intrappen enzovoort. Heel wat comfortabeler dan koppelen en remmen en in z'n vrij, en het enige waar een automaat goed voor is, want voor de rest vind ik het maar niks, zon automaat. Op verzoek van het vriendeje reden we in een flitsend rode Ford Mustang met knap wat vermogen, en met zo'n automatische versnellingsbak voel je je dan toch een beetje een mietje, zelfs als meisjesnerd.

Maar goed, we kwamen dus langzaam vooruit in die rij voor het stoplicht, toen ik ineens g-g-g-g-g-wok hoorde. En g-g-g-g-g-wok, da's geen goed geluid. Links van mij stond iets wits met een Chinees erin. En die Chinees had onze opzichtig rode Mustang over het hoofd gezien en had een baan naar rechts willen opschuiven. Omdat iets dat je niet ziet er wel kan zijn, gaf dat enige wrijving en wat krassen en een vertraging van een uur, want ook het invullen van een Amerikaans schadeformulier kost best wat tijd.

Later in de week werd het ineens bitter koud en nat. Dat het zou regenen wist ik wel - ook ik weet een online weersvoorspelling te vinden, maar dat het overdag maar drie graden zou zijn stond daar niet bij. 15, dat stond er wel, en da's hele andere koek. De helft van de vakantie heb ik dus klappertandend van de kou doorgebracht; want ook in Texas waren de wintercollecties allang uit de winkels verdwenen.

Een warme knappe jurk zat er dan ook niet in voor de bruiloft die de reden was van onze reis. Het werd behelpen met panties en een inderhaast gekocht wikkelvestje dat paste bij m'n meegebrachte cocktailjurkje. Dan maar niet op m'n paasbest, dacht ik nog. Want erger kan het altijd. En erger werd het. De bruiloftsgasten werden het laatste stukje naar het resort waar het geheel plaatsvond vervoerd in een minivan. En een van de stoelen in die minivan was nat. Ofzoiets. Wat het ofzoiets was, weet ik niet, maar op die stoel zat ik. En mijn jurkje blijkt helemaal niet tegen nat-ofzoiets te kunnen. Dus ik liep rond met een vlek op een wel heel ongelukkige plek. Gelukkig kon ik een sjaal lenen. We zullen zien of de stomerij nog redding brengt.

Maar het grote drama van de vakantie moest toen nog plaatsvinden. Het grote drama is dit: mijn iPhone ging zwemmen. Kopje onder. En hij doet het niet meer. En waterschade valt (begrijpelijk hoor) niet onder de garantie. En T-Mobile is vergeten me een verzekering aan te bieden bij het afsluiten van mijn tweejarig contract. Inmiddels heb ik de iPhone maar opengemaakt. Met waterschade eraan kan ik de garantie toch wel vergeten. Alle waterverklikkerstickers zijn helderrood. De aansluitingen op het printplaatje zijn groen uitgeslagen van de corrosie, en contactspray helpt er geen ene moer aan. De iPhone is dood. Boehoe.

Vergeleken daarmee waren de jetlag en de driedaagse knallende koppijn die ik overhou van het opgevouwen slapen in een vliegtuigstoel (niet aan te raden met twee gebroken wervels) een peuleschil. Morgen maar even de reisverzekering bellen.

Dit was slechts deel 1, het betere nieuws komt nog :) — zondag 22 maart 2009 – 22.50 — drie reacties tags: , , ,