Ik had bij de padvinders moeten gaan

maandag 11 augustus 2003 — 07.02

Wij kochten reparatiedoek voor de tent. De tent is al oud, en er zat een winkelhaakje in het doek. De man van de winkel trok wat aan het doek om de sterkte te testen.


Opstrijken, zei hij. En het reparatiedoek meenemen op vakantie. In geval van nood kun je het spul opstrijken met een pannetje kokend water.




Zo'n advies, dat brengt ongeluk. Al na een paar dagen had een spelend jongetje meer oog voor een bal dan de tent en viel er pardoes doorheen. Gevolg: een winkelhaak van een centimeter of 30. Noodreparatie!




We trokken alle haringen eruit en legden de winkelhaak plat neer. Terwijl ik het reparatiedoek op maat knipte zette Frans een pannetje water op. Met het hete pannetje streek ik tent en reparatiespul.




En er gebeurde niets. Natuurlijk niet. Een pannetje kokend water is 100 graden. Een strijkijzer op de heetste stand heel wat meer. Die pan moest heter, veel heter dan kokend water.




We maken een vuurtje! Riep ik. In de pan! Dat wordt wel warm genoeg. Frans keek me aan. Keek naar zijn tent die al 22 jaar trouw dienst deed. Keek me nog een keer aan. En zei uiteindelijk OK. Twijgjes, takjes, en een hoop droog gras verdwenen in de pan. Alles was gortdroog, maar in zo'n pan, waar niet veel lucht bij kan, brandde het allemaal niet zo makkelijk als in de barbecue. Met lampenolie kregen we het vuur aan. Na een paar minuten gloeiden de takken in de pan en deed ik het deksel erop.




Ik streek. Eerst het tentdoek warm strijken, op het warme doek het reparatiespul, en toen het geheel. Na 30 seconden zat het muurvast. De pan werd geblust met water uit de noodemmer en ik voelde me MacGyver.




Natuurlijk kwam ik er later achter dat elke rechtgeaarde fransman op vakantie gaat met een strijkijzer, maar de tent was toch maar mooi gerepareerd.