Rozenman

vrijdag 22 augustus 2003 — 12.39

In de restaurants stikt het ervan: rozenmannen. Ze zijn irritant, als je op een terras of in een restaurant zit. Maar niet zo irritant als de zigeunerorkestjes, die je graag geld geeft om alsjeblieft verder te lopen, zo vals spelen ze.

De uitrusting van de rozenman is een plastic zak met in plastic verpakte rozen. Meestal draagt hij ook een polaroidcamera bij zich. Ik ken mensen die muren vol hebben van die polaroidfoto's. Elke maand moeten er nieuwe schoenen gekocht, zo veel lopen ze. De meeste zijn Pakistaans, zonder verblijfsvergunning.



Eén van de rozenmannen heeft een speciale liefde voor ons opgevat. De man is oud, mager en bijna kaal. Hij spreekt 5 woorden engels, met zo'n sappig Urdu-accent. Na 10 uur 's avonds mag hij veel restaurants niet meer in: overal biedt men de rozenmannen wel wat te drinken aan, en deze rozenman accepteert dat gretig. Ietsje te. Als hij ons zie begint hij te stralen. Hij geeft me altijd twee rozen. "Nee, nee", roepen wij als hij ze pakt. "Yis, yis" roept hij dan. Zijn rozen zijn per twee verpakt, eentje rood eentje wit. "This one. You. This one. You.", roept hij terwijl hij van de witte roos naar Frans en de rode roos naar mij wijst. "Picture?" klinkt het terwijl Frans hem toch maar wat geld toestopt. "No thank you" roepen wij dan weer. Maar soms ontkomen we er niet aan. "You take picture.", roept hij dan tegen Frans. "Me and her in picture". Frans maakt dan een foto, en die geven we aan hem. Hij weigert altijd eerst, voor de vorm, maar neemt dan blij als een kind de foto mee.

"I always happy to see you!"



Thuisgekomen eindigen de rozen als ze geluk hebben in een glaasje water, dat steevast door Monster omgegooid wordt als hij de bloemblaadjes opeet. De rozen komen nooit verder dan het aanrecht.



Hij moest eens weten, de rozenmeneer...