100

zaterdag 8 november 2003 — 23.02

We hadden gerekend op 40 man.



Het werden er een stuk of 100. Dat is fijn.



Dit heb ik gezegd...



=======



Mijn oudste herinneringen aan mijn broer dateren uit mijn kindertijd. Uiteraard, want hij was mijn grote broer. Fijne herinneringen. Hij zat op de pedagogische academie en tekende in het weekend krijtfiguren op het schoolbord dat we thuis hadden.

Bambi. Prachtig vonden we dat.



En in mijn poeziealbum kwam geen standaardgedichtje, maar een zelfgemaakt. Hij besloot met:

“en van mij krijg je een kusje,

want je bent m'n liefste zusje”



... maar voegde daar wel mondeling aan toe dat ik dat nooit aan Daphne en Huguette mocht vertellen.



Later woonde hij in Amsterdam, en mochten Ritsaert en ik bij hem logeren. Hij gaf ons veel te veel wijn (wel twee glaasjes!), en we mochten de hele nacht opblijven. Het zal wel een uur of 10 geworden zijn.



Arthur was gul. Als negenjarige lag ik in het ziekenhuis. Ik had pleuritis en kreeg longpuncties om het vocht uit m'n longen te laten halen. Dat deed zo'n pijn, dat mijn ouders mij, tegen hun gewoonte in, cadeautjes gaven. Ook van Arthur mocht ik iets uitzoeken. “Een fototoestel” zei ik. “Ben je nou gek geworden”, zei mijn moeder. “Dat kun je toch niet vragen, dat is veel te duur!” Maar Arthur kwam de dag erna op bezoek, met een Kodak Instamatic camera. Ik heb 'em nog steeds.



Ja, Art was gul. Als het hem goed ging, deelde hij het met iedereen. Als het wat minder ging, leende hij net zo makkelijk bij iedereen geld. Ik denk niet dat er hier veel mensen zijn die niks van hem tegoed hebben.



Beroemd en berucht zijn ook zijn uitvluchten. Nooit zou 'ie zeggen dat iets niet gelukt was, of dat hij iets vergeten was. Een echte topper in dat genre zijn de Sinterklaascadeautjes die in Almere waren blijven liggen. Dat is nu meer dan tien jaar geleden, en bij mijn weten liggen ze er nog steeds.



Gelukkig kon Arthur daar zelf ook om lachen. Dus dat hij jaar in jaar uit Sinterklaasgedichten kreeg die ondertekend waren met “De Sint uit Almere” was geen probleem. Want Sinterklaas vierden we graag. Op Arthurs lijstje stonden altijd witte katoenen sokken. Honderden moet hij gekregen hebben.



Lachen kon je goed met hem. Altijd in voor een geintje. En die ook zelf met mensen uithalen. Moppen tappen. Of, toen hij de laatste weken zo ziek was en zijn moeder hem vroeg of hij wel genoeg dronk roepen: “Ja, ik heb hier een lekker flesje Chateauneuf du Pape”.



Lachen tot het laatst. Maar zaterdagavond vroeg 'ie ineens aan me: “Lijn, denk je dat je het merkt als je gaat?”. Ik had daar geen goed antwoord op.



En gegaan is 'ie. Veel sneller dan we dachten. We hadden nog tijd met hem door willen brengen. Dingen zeggen. Dat kan nu niet meer.



Ik ben blij dat er vandaag zo veel mensen zijn gekomen om afscheid van Arthur te nemen. Hij zou het zelf fantastisch hebben gevonden. Of, in zijn eigen woorden: “Toppertje”.



Ik zal hem verschrikkelijk missen.