Soms is het doodzonde dat je je camera niet bij je hebt. Zelfs je mobieltje niet omdat je toch maar een paar dingetjes ging halen. Ze zat bij de Albert Heijn. Bloedserieus voor het tijdschriftenrek te lezen. De rijen waren lang, ik moest zeker tien minuten wachten. En al die tijd zat ze daar. In opperste concentratie. De wereld om haar heen bestond even niet meer.
Ze was een jaar of vijf en verdiept in de Donald Duck.
Eenendertig en verdiept in de Donald Duck, heb je dát wel eens gezien?
Ja, mijn ex…
Ruben is me voor.
Ook ik maak dat regelmatig mee. En bij de kapper wordt ie voor de tweede keer gelezen.
Toch gaat het in diepste wezen om Boeft’s waarneming. Het is die concentratie, op die leeftijd, die wat mij betreft het meest tot de verbeelding spreekt. Als je dat mag zeggen.
26 en ruzie hebben met je broertje, als ie door de brievenbus wordt gegooid!
Frans, je hebt gelijk. Maar is het niet ook zo dat er maar weinig lectuur zo tot de verbeelding spreekt als de Donald Duck, dat mensen van welke leeftijd dan ook de wereld om zich heen vergeten?
Uw beschrijving is beeldender dan wélke foto dan ook had kunnen zijn.
reactie door anjer — 26 November 2003 @ 16.05
Had ze twee staartjes in? En een lief klein wipneusje?
reactie door JW — 26 November 2003 @ 21.05
geweldig zeg, inderddaad jammer dat je zo’n prachtig waardevol moment niet kan “vangen” in een kiekje
Mijn geliefde piept altijd om de Donald Duck als hij ziek is.
Lieffffff
RSS voor de reacties op dit potsje.
trackBack url
