Hygiëaplein

woensdag 4 februari 2004 — 21.58

Het nachtcafé was gezellig druk. Met die rare mix van mensen die zo laat op de avond nog niet naar huis willen. Verlopen mensen waar het nooit meer mee goedkomt. Kunstenaars. Studenten. Yuppen met morgen-een-dagje-vrij. En een wat oudere vrouw. Nu zijn nachtcafé’s voor alle leeftijden, maar deze dame was er toch niet helemaal op haar plaats. Te sjiek gekleed, te veel op leeftijd, en vooral erg dronken. Te dronken. Ze dronk rum-cola, en achter de bar waren ze al overgegeaan op steeds kleinere hoeveelheden rum en grotere hoeveelheden cola. Ze had het niet in de gaten.

Een kwade dronk had ze niet, al werd ze op den duur wel erg aanhalig. “Wat een tiep,” verzuchtte ik na een stevige omhelzing. ”’t Is de moeder van L.,” vertelde A. Oei. L. werkt in het nachtcafé. Ik dacht niet dat hij blij zou zijn met zijn moeders uitstapje. Inmiddels lukte het zitten op een barkruk ook al niet meer zo best.

“Waar woont ze?” vroeg ik. “Hygiëaplein geloof ik,” wist B. “Kom, ik breng je weg,” zei ik haar. Het leek onmogelijk dat ze nog op eigen gelegenheid thuis zou komen, en de kroeg ging bijna dicht. Ik hielp haar in haar jas, en ze strompelde mee naar buiten. “Klop straks maar even aan,” zei B. Eenmaal buiten bleek dat ik haar onmogelijk lopend naar de taxistandplaats zou kunnen krijgen. Een yup met morgen-een-dagje-vrij schoot me te hulp, en haalde een taxi. Maar toen de vrouw de taxi zag was alle meegaandheid verdwenen. “Ik wil niet naar huis! Ik wil nog wat drinken!” riep ze. Ik vertelde haar rustig dat dat niet ging, want dat het café dicht was. “Kijk maar, de mensen komen al naar buiten.” Maar ze bleef tegenstribbelen. Met de yup tilde ik haar op en we schoven haar op de achterbank. Snel ging ik naast haar zitten. Ze kroop bijna over mijn schoot naar buiten. “Weet je zeker dat dat gaat, in je eentje?” vroeg de yup. “Het lukt wel, gooi die deur maar snel dicht. Rijden maar.” antwoordde ik.

De vrouw was inmiddels door het dolle heen. Ze wilde de auto uit, en het drong niet tot haar door dat aan haar kant ook een deur was. Die aan mijn kant moest ze hebben, en om daar te komen krabde ze, sloeg me, en trok hard aan mijn haar. Ik pakte haar polsen in een soort houdgreep, ze was dronkenmanssterk, het kostte me moeite. Ik begon spijt te krijgen van mijn padvindersdaad.

Gelukkig wist ze nog waar ze woonde. De taxichauffeur wilde eigenlijk niet wachten. “Alleen door de voordeur,” zei ik. “Ik ga haar niet bovenbrengen hoor. Ik ken haar niet eens.” Hij bleef. In haar jaszak zaten geen sleutels. Ik vloekte. Het was 4 uur ’s nachts, ik stond in stil Amsterdam Zuid en het stomme mens was haar sleutels kwijt. Op hoop van zegen belde ik aan bij de buren, en tot mijn stomme verbazing kraakte de intercom. “Ja? Hallo?” riep iemand. “Het is de buurvrouw.” riep ik terug. “Straalbezopen en ze is haar sleutels kwijt.” De deur sprong open. Ik duwde de vrouw naar binnen en trok de deur achter haar dicht. Pfoe.

De taxichauffeur wilde mijn fooi niet aannemen. “Ik kom uit Ghana.” vertelde hij. “Bij ons is dit normaal. Maar ik dacht dat Nederlanders dat soort dingen niet meer voor elkaar deden.”