Stoer man!
Klik!
Courier is een bakbeest. Niet dat dat u interesseert, maar dit is mijn weblog, dus ik zeg het lekker toch. Courier is de emacs van de mailservers. Het is namelijk alles: een smtp-server, een pop3-server, een imap-server, en ook nog een webmailserver. Verder ondersteunen ze leuke dingetjes als authenticatie tegen LDAP, authenticatie tegen mySQL en Postgresql. Dat heb ik helemaal niet nodig. Ik heb pam.
Bij Courier hebben ze ook uitgevonden dat, als je je mailtjes per stuk verpakt in een bestandje opslaat, een imap-server veel sneller wordt. Dat wilde ik wel, want ik ontvang elke maand boel veel mail. Aan het begin van elke maand verplaats ik de mail naar een mapje, en wordt de mailserver weer lekker snel. Maar zo rond de 15e van elke maand raakt de inbox te vol, en hoor je de mailserver als het ware steunen en kreunen om mij mijn lange lijst mail voor te schotelen. En dan ben je pas op de helft!
Om een lang verhaal kort te maken: dat wilde ik wel, alle mailtjes apart verpakt. Maar ik wilde geen Courier, want da’s een bakbeest.
Maar wat blijkt? Bij Courier weten ze dat zelf ook. Daar snappen ze best dat ik Postfix wil, en geen Courier-smtp. En dat ik squirrelmail wil voor de webmail. En dus bieden ze een pakketje aan dat alleen maar pop3 en imap doet. Nou ja, en pop3s en imaps, ook nog. Maar dat is goed. Het pakketje moest wel even gecompileerd worden, maar bij Courier snappen ze ook nog eens dat ik liever geen losse zelfgebouwde uiterst belangrijke systeemsoftware heb slingeren op m’n server. Dus ik kon gewoon een rpm compileren.
Nou, en dat vind ik dus allemaal heel goed van Courier. Wat een goed bakbeest!
De server liep op z’n laatste benen. Of eigenlijk niet de server, maar zijn harde schijf. En dat terwijl die pas een half jaar oud was.
Dus ik deed een upgrade. Ik kreeg de oude computer van mijn vader mee, en kocht twee nieuwe harde schijven. Die slaan nu gebroederlijk alle data op: gaat de één stuk, dan staat alles nog op de ander. Fijn. Fijn.
Ik bedacht ook afscheid te nemen van unix mboxen, en over te stappen op Maildir/. Bij de laatste Fedora zit een kleine daemon die dat kan, zodat je niet meteen vastzit aan het bakbeest Courier. Werkt als een speer. Behalve met Eudora voor de mac. Die doet raar. Grom. Ik ben bang dat het toch Courier wordt, maar dan wel morgen. Tot die tijd moet de Eudora-man maar met imap zijn mail lezen.
Bent u er nog? Goh.
Sinds gisteravond hoor ik er helemaal bij. Ik bedoel maar: een nominatie is leuk, maar als weblogger tel je pas echt mee als je een stokje ontvangt. Nu kreeg ik laatst al een stokje. Van jnnk. Dat gaat over mijn boekenkast. Die boekenkast moet ook op de gevoelige ccd worden vastgelegd. En voor die tijd moet ik eigenlijk even opruimen, anders zien jullie allemaal wat voor een puinhoop het hier is.
Jennekes stokje heb ik dus even in de boekenkast gelegd. Bij al die andere dingen die eigenlijk niet in een boekenkast thuishoren, maar daar wel liggen. Gelukkig heb ik een goed geheugen, anders zou ik vergeten dat het daar lag.
Maar goed. Dat andere stokje dus. Dat zijn drie vragen. Die moet ik beantwoorden. Dat gaat nog wel. Daarna moet ik twee andere mensen aanwijzen die weer drie vragen van mij te beantwoorden krijgen. Da’s veel moeilijker. Mensen verzinnen, vragen verzinnen. Grom.
Eerst de vragen maar, dan komt de rest hopelijk vanzelf.
Op welke bekende acteur of actrice lijk jij het meest en waarom?
Ik lijk natuurlijk op niemand. Dus ook niet op een bekende acteur of actrice. Wel kan ik heel goed toneelspelen, maar dat heeft niemand in de gaten. Bekend ben ik dan ook nooit geworden, in elk geval niet vanwege mijn acteerprestaties.
Wat is de raarste vraag die iemand je ooit gesteld heeft en wat was het antwoord?
Da’s makkelijk. Die staat hierboven. Op welke bekende acteur of actrice lijk jij het meest. Tssk!
Waar heb je spijt van?
Niet van heel veel. En gelukkig kun je de meeste dingen rechtzetten. Wat dan overblijft zijn de dingen die je nalaat. In verre landen bijvoorbeeld. Of op rare momenten. Dat is niet meer recht te zetten of over te doen. Dingen die je nagelaten hebt zijn so wie so spijtiger dan gemaakte fouten, vind ik.
En nu de vragen:
1. Met wie zou je wel eens willen stappen? En waarom?
2. Wat vind je het aantrekkelijkste aan je vriend/vriendin/man/vrouw?
3. Wat hangt er bij jou aan de muur? En wat zal je nooit, nooit, nooit aan de muur hangen?
“Ik ben dol op Balsamico,” zei mijn gezelschap. “Ik ook,” zei ik. Eén van de meest gekoesterde ingrediënten in mijn keuken is een piepklein flesje met echte oude Balsamico. Een drupje door de sladressing doet wonderen.
Echte balsamico komt uit de Noorditaliaanse stad Modena. De azijn blijft jaren in houten vaten zitten, en wordt geheveld van het ene naar het andere vat. Na een jaar of 40 smaakt het als vloeibaar goud, en de prijs is daar ook naar. De vaten waarin de azijn wordt gemaakt zijn zo mogelijk nog meer waard, want zonder zo’n vat, waarin alle smaken getrokken zijn, is het maken van Balsamico onmogelijk. Het lijkt wel dure cognac!
Van echte Balsamico is maar weinig. Gelukkig is de azijn na 5 jaar ook al heel lekker, en dan een stuk beter te betalen, alhoewel nog steeds erg duur. De flesjes van 3 euro die je in de supermarkt koopt zijn op zijn best door een vat gespoeld en bijgekleurd en -gearomatiseerd met caramel. Ook heel lekker, maar niet het echte spul.
In combinatie met kalfs- of varkenslapjes kun je er nog hele lekkere dingen mee maken. Da’s weer eens wat anders dan over de sla.
Bij thuiskomst was er een verrassing. Anderhalf jaar geleden wandelden wij rond in Artis. Jeugdsentiment, want vroeger gingen we elke week wel.
Nu mag ik een jaar lang binnenlopen wanneer ik zin heb, want ik kreeg een abonnement. Hoera! Beestjes!
(Oh, en wie dierentuinen zielig vindt: lees eerst Life of Pi maar eens, daarna praten we verder)
Onder water zie je beestjes. Veel beestjes. Veel verschillende beestjes.
De meeste beestjes zijn vissen, zoals deze lionfish (hoe heet dat beest eigenlijk in het Nederlands?). Het is een roofvis, die ’s nachts op pad gaat om andere onderwaterbeesten te verschalken. Overdag ligt ‘ie lekker wat te suffen op de zeebodem. Zijn typische uiterlijk maakt dat hij makkelijk te herkennen is, al wil ‘ie door z’n schutkleuren nog wel eens wegvallen tegen het koraal. De vele sprieten zijn zo typisch voor deze vis, dat er zelfs een apart handgebaar voor is: steek je vingers doorelkaar alsof je je handen vouwt, maar laat je vingers recht, in plaats van ze om je handen heen te buigen. Voila! Een lionfish!
Iets heel anders is het anemoonvisje, of clownsvis. Grappige kleine visjes die tussen de zee-anemonen wonen. Andere vissen kunnen daar niet eens in de buurt zwemmen, want zo’n zee-anemoon heeft giftige stekels. Clownsvissen zijn daar immuun voor. De vaders passen op de kinderen. Het zijn dappere kleine visjes, die alles aanvallen dat te dicht in de buurt van hun kroost komt. Zelfs duikers, al zijn ze zelf niet groter dan je halve hand.
Hoewel het visje geen ‘eigen’ handgebaar heeft zoals de lionfish, heeft ‘ie wel een ver familielid: de Schotse collie. “Wat?” Zegt u? Een hond? Jazeker. Zoals de collie na een zekere populaire TV-serie omgedoopt werd in de lassiehond, heeft onlangs dit oranje beestje ook een nieuwe naam gekregen. Maar dat wist u natuurlijk al…
Goed. Ik ben nu dus een Open Water Diver. Dat betekent zoveel als dat je niet meteen verzuipt met een persluchtset op je rug. In het water.
Ervaring komt met het duiken, en daar heb ik nog veel van nodig. Wat ook met het duiken komt, is flexibele trommelvliezen. Die van mij zijn dat nog lang niet. Op dit moment voelt het alsof er liters water inzit, en alles piept. En kraakt. Krr. Krr.