Sinds gisteravond hoor ik er helemaal bij. Ik bedoel maar: een nominatie is leuk, maar als weblogger tel je pas echt mee als je een stokje ontvangt. Nu kreeg ik laatst al een stokje. Van jnnk. Dat gaat over mijn boekenkast. Die boekenkast moet ook op de gevoelige ccd worden vastgelegd. En voor die tijd moet ik eigenlijk even opruimen, anders zien jullie allemaal wat voor een puinhoop het hier is.
Jennekes stokje heb ik dus even in de boekenkast gelegd. Bij al die andere dingen die eigenlijk niet in een boekenkast thuishoren, maar daar wel liggen. Gelukkig heb ik een goed geheugen, anders zou ik vergeten dat het daar lag.
Maar goed. Dat andere stokje dus. Dat zijn drie vragen. Die moet ik beantwoorden. Dat gaat nog wel. Daarna moet ik twee andere mensen aanwijzen die weer drie vragen van mij te beantwoorden krijgen. Da’s veel moeilijker. Mensen verzinnen, vragen verzinnen. Grom.
Eerst de vragen maar, dan komt de rest hopelijk vanzelf.
Op welke bekende acteur of actrice lijk jij het meest en waarom?
Ik lijk natuurlijk op niemand. Dus ook niet op een bekende acteur of actrice. Wel kan ik heel goed toneelspelen, maar dat heeft niemand in de gaten. Bekend ben ik dan ook nooit geworden, in elk geval niet vanwege mijn acteerprestaties.
Wat is de raarste vraag die iemand je ooit gesteld heeft en wat was het antwoord?
Da’s makkelijk. Die staat hierboven. Op welke bekende acteur of actrice lijk jij het meest. Tssk!
Waar heb je spijt van?
Niet van heel veel. En gelukkig kun je de meeste dingen rechtzetten. Wat dan overblijft zijn de dingen die je nalaat. In verre landen bijvoorbeeld. Of op rare momenten. Dat is niet meer recht te zetten of over te doen. Dingen die je nagelaten hebt zijn so wie so spijtiger dan gemaakte fouten, vind ik.
En nu de vragen:
1. Met wie zou je wel eens willen stappen? En waarom?
2. Wat vind je het aantrekkelijkste aan je vriend/vriendin/man/vrouw?
3. Wat hangt er bij jou aan de muur? En wat zal je nooit, nooit, nooit aan de muur hangen?