We zijn even weg…
Het is mijn vaders verjaardag.
De vloer zou vanaf twaalf uur gebracht kunnen worden. Daar werd ik zo zenuwachtig van, dat ik tot half zes geen oog dichtdeed. Dat is stom, ik weet het, maar ik zal toch echt zelf moeten leren daar wat aan te doen, want de pilletjes helpen tegen vanalles, maar niet tegen zenuwen-om-te-verslapen. De vloer werd gebracht om kwart-over-twaalf. De mannen waren zo vriendelijk even te bellen vantevoren. Ik was al in het nieuwe huis, Frans zou later komen, na een douche en met medeneming van alle spullen die ik vergeten was mee te nemen, maar die toch noodzakelijk waren om deze klusdag tot een goed einde te brengen. De planken, in pakken van vier, waren niet eens zo zwaar, maar de lengte van 2 meter, afgezet tegen mijn eigen 1.63 maakten ze voor mij onhandelbaar. Na twee treden trap op was het al niet meer duidelijk wie er eerder beneden zou zijn: het pak planken of ik.
Pal naast mijn nieuwe houten vloer zat ik op een klapstoeltje een appeltje te schillen. Een man fietste langs met zijn dochtertje voorop. “Kijk, een vloertje,” zei hij tegen haar. Ik lachte. Een nieuwe buur(t)man vroeg waar ik de vloer vandaan had en wat ‘ie gekost had. Ik legde mijn voeten op de nieuwe vloer en soesde wat in de zon. Toen begon het te regenen, maar dat was niet zo erg, want de vloer was verpakt in plastic. Daar was Frans, met alle spullen die ik vergeten had, maar die toch noodzakelijk waren om deze klusdag tot een goed einde te brengen. Daar was ook George, die eigenlijk de auto kwam lenen, maar meteen doorhad dat hij op een voor ons prettig en voor hem niet-zo-slim tijdstip aan kwam zetten.
George sjouwde planken, dronk geen koffie, rookte geen sigaretten, en ik knuffelde hem als dank voor zijn hulp. Toen ging ik deuren afkrabben, want onder de afgetimmerde deuren, hadden we eerder ontdekt, zitten gewoon de originele deuren met profieltjes, gekleurde geribbelde ruitjes, en heel veel milieu-onvriendelijke verf. Frans latexte de twee kleine kamers, want hij kan in één keer tot het plafond latexen en we gaan morgen pas de handige trapjes bij zijn moeder halen.
Nu heb ik blaren op mijn handen en sjee, wat kan een mens veel opschrijven na een dag niet denken!
Het spijt ons heel erg, maar wij hebben geen tijd voor stukjes schrijven. Wij hebben het te druk met klussen. Zo moet er geschuurd worden. Zo moet er een vloer gelegd worden. Zo moet er een afzuigkap opgehangen worden. Zo moet er zeil met een blokkenpatroon gelegd worden.
“Zou het niet handig zijn als je muziekjes postte, dat ze dan vanzelf verdwijnen?” vroeg ik me af. Jeweetwel, je post een muziekje, en na een tijdje haal je het er weer af. Omdat je anders je provider boos maakt door de opgeslurpte bandbreedte. Of een pieferige advocaat, die je boze mailtjes stuurt dat mp3’s aanbieden op je site niet mag. En dat terwijl je alleen maar zeggen wilt: “Hier! Luisteren! Mooi!”
Dus knutselde ik een mp3-timer inelkaar (voor de liefhebbers: met een .htaccess en een php-script dat de mp3, header incluis, serveert). Rechtsonder staan nu af en toe wat muziekjes. En soms niet. Volautomagisch. Leuk hè?
De index.php en de .htaccess vind je hier. Gewoon in een dir dumpen met wat mp3’s, de regeltjes bovenin de index.php aanpassen en het werkt. Woei!
Gisteren kochten we een vloer. Frans grenen. Het was goedkoper dan we dachten.
Voor in de slaapkamer wilden we sisaltapijt. Dat was veel duurder dan we dachten. Maar achterin de winkel stond een coupon, van 4 meter breed en twee meter lang. Precies goed voor het stuk slaapkamer dat overblijft als het inbouwbed klaar is. In het nieuwe huis kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en rolde het uit. Het bleek 2 meter en 12 centimeter lang. De kamer is 2.13. Met een paar plintjes zijn wij dus klaar én houden wij nog een heel stuk over voor boven op zolder.
En in de keuken? Daar kochten we een stukje zeil voor. Die mooie betonnen stortvloer moet wachten tot het schip met geld binnenkomt. Voorlopig gaan we koken op zwart-wit geblokt. Want een keukenzeiltje, dat hoort zwart-wit geblokt te zijn, en niks anders.
Ik word wakker. Naast mijn kussen, op het randje van het bed, ligt Micia. Opgerold als een klein snoezig bolletje poes. Aan de andere kant ligt Frans. Heel rustig te slapen, met een stuk dekbed tot onder zijn schouder getrokken. Op kniehoogte, tussen ons in, Monster. Die rolt zich niet op, maar strekt zich juist uit. Zo lang mogelijk. Hij houdt ervan om te verdwijnen in het dikke donzen dekbed, in tegenstelling tot Micia, die dat, toen we het net hadden, zelfs maar eng vond.
Met zijn allen op de vierkante meter. zei mijn oma. Ik word er blij wakker van.