De vloer zou vanaf twaalf uur gebracht kunnen worden. Daar werd ik zo zenuwachtig van, dat ik tot half zes geen oog dichtdeed. Dat is stom, ik weet het, maar ik zal toch echt zelf moeten leren daar wat aan te doen, want de pilletjes helpen tegen vanalles, maar niet tegen zenuwen-om-te-verslapen. De vloer werd gebracht om kwart-over-twaalf. De mannen waren zo vriendelijk even te bellen vantevoren. Ik was al in het nieuwe huis, Frans zou later komen, na een douche en met medeneming van alle spullen die ik vergeten was mee te nemen, maar die toch noodzakelijk waren om deze klusdag tot een goed einde te brengen. De planken, in pakken van vier, waren niet eens zo zwaar, maar de lengte van 2 meter, afgezet tegen mijn eigen 1.63 maakten ze voor mij onhandelbaar. Na twee treden trap op was het al niet meer duidelijk wie er eerder beneden zou zijn: het pak planken of ik.
Pal naast mijn nieuwe houten vloer zat ik op een klapstoeltje een appeltje te schillen. Een man fietste langs met zijn dochtertje voorop. “Kijk, een vloertje,” zei hij tegen haar. Ik lachte. Een nieuwe buur(t)man vroeg waar ik de vloer vandaan had en wat ‘ie gekost had. Ik legde mijn voeten op de nieuwe vloer en soesde wat in de zon. Toen begon het te regenen, maar dat was niet zo erg, want de vloer was verpakt in plastic. Daar was Frans, met alle spullen die ik vergeten had, maar die toch noodzakelijk waren om deze klusdag tot een goed einde te brengen. Daar was ook George, die eigenlijk de auto kwam lenen, maar meteen doorhad dat hij op een voor ons prettig en voor hem niet-zo-slim tijdstip aan kwam zetten.
George sjouwde planken, dronk geen koffie, rookte geen sigaretten, en ik knuffelde hem als dank voor zijn hulp. Toen ging ik deuren afkrabben, want onder de afgetimmerde deuren, hadden we eerder ontdekt, zitten gewoon de originele deuren met profieltjes, gekleurde geribbelde ruitjes, en heel veel milieu-onvriendelijke verf. Frans latexte de twee kleine kamers, want hij kan in één keer tot het plafond latexen en we gaan morgen pas de handige trapjes bij zijn moeder halen.
Nu heb ik blaren op mijn handen en sjee, wat kan een mens veel opschrijven na een dag niet denken!