lijn: we hebben een huis! we hebben een huis! we hebben een huis! we hebben een huis! we hebben een huis! we hebben een huis! we hebben een huis!
george: HOERAAAAAAAAAAA!
lijn: ik lijk de oude dr. aap wel
lijn: ik spring door het huisch!
george: post dat maar :)

(eind van de middag sleutels halen, woei!)

Need I say more?

Ik belde de woningbouwvereninging. “Is mijn brief wel aangekomen?” vroeg ik. Het bleef lang stil. “Ik zie hier dat u ook een email verstuurd hebt met de bevestiging,” zei het meisje aan de andere kant. Ze vroeg niet hoe dat kwam. En dat terwijl ik slinks gebruikt had gemaakt van een slecht geconfigureerde mailserver om het niet-openbare emailadres van mijn woonconsulent op te zoeken.

“Als we de woning aan u toewijzen, kunt u morgen of donderdag telefoon verwachten,” hoorde ik.

Even doorbijten nog…

De spanning is te snijden… Nagels hebben we niet meer, de koffie is allang op, en de sigaretten bijna.

Waaaaaahhhhaaaaaaa!

Uit een flinke stapel nooit afgemaakte en nooit verstuurde brieven, allemaal aan één en dezelfde persoon:

Hee X,

Zonder dat je het weet, ben je een enorme papierverslinder!

Welke idioot zet er nu een telefoonboek in de boekenkast, tussen de literatuur!?

Eerst dacht ik: ik sleep ‘em niet mee naar boven. Laat maar hier, op de trap. Als je alles via internet kan krijgen, wat zou je dan nog doen met zo’n ruimtevretend monster dat altijd net die dingen mist die je echt nodig het, zodat je toch weer op je mobiel de inlichtingen moet bellen.

Maar ik bedacht dat het leuk en toepasselijk zou zijn hem tussen Groult en Handke te zetten, en dat heb ik toen maar gedaan.

Niks snapte ik ervan. Dat de transparante .png het ineens niet meer deed met Internet Exploder.
Maar ik heb het gevonden. Dus de lelijke witte vlekken rechtsboven zijn nu ook voor mensen zonder Echte Browser verleden tijd.

Fijn hè?