Gezeten in de salle van Le Sarah-Bernardt, een belachelijk duur etablissement waar wij alleen maar kwamen omdat wij, de eerste keer samen in Parijs, er stervend van de dorst waren binnengestrompeld en sindsdien een sentimentele drang voelen het steeds te bezoeken, zaten we ontspannen koffie, Perrier en diabolo citron te drinken toen we ons ineens afvroegen: Hoeveel citroenen zouden er in groot Parijs dagelijks doorheengaan?