Ritme is een R-woord. Net als Rust, Reinheid en Regelmaat. U weet wel, die zelfdiscipline die je jezelf oplegt om er uiteindelijk evenwichtiger en gelukkiger van te worden.

Met die rust zit het wel goed. Nu. Toen ik net begon met de pilletjes sliep ik 48 uur achter elkaar. En toen weer niet, en lang, en nauwelijks, en wat minder lang, en een uurtje. Enzovoort. En dat alles natuurlijk op de raarste tijden. Inmiddels slaap ik goed, dus rust mogen we afvinken.

De reinheid is momenteel ver te zoeken, in beide huizen. Het oude weiger ik nog langer te updaten. Want als alles lekker blijft lopen zoals nu, kunnen we hier met een week of twee weg. En het nieuwe huis is een stofnest van jewelste door al het schuur- en krabgeweld. Morgen komt er ook nog een bevriende aannemer een gat in de tussenmuur hakken, dan verandert het letterlijk in een puinhoop. Maar voor daarna heb ik goede hoop, al was het maar omdat het stofvrij moet zijn voor we beginnen met schilderen.

Dan de regelmaat. Daar had ik wat problemen mee, vooral door dat rare slapen (zie bij rust…). Ik sprak erover met de psychiater, toen ze me vroeg hoe het met slapen ging. Ik vertelde dat ik steeds beter sliep, al was het nog steeds een lange nacht, of twee, gevolgd door een korte, of twee, maar dat ik wel het gevoel had dat dat een soort slingerbeweging was die langzaam tot stilstand kwam. Omdat ik toch de tijd heb, en nergens heenhoef, bedacht ik hardop dat ik mijn lijf eerst maar eens zou gunnen vanzelf op elke dag wakker te worden, en dan daarna aan de tijden te gaan sleutelen. Want dat mijn lijf niet vanzelf een ritme aanneemt van zeven uur wakker worden, voorzag ik wel.

Nou, dat klopt. Als ik niks doe, word ik elke dag op dezelfde tijd wakker nu. Klokslag halfdrie ’s middags. Ritme en Regelmaat zijn er dus wel, maar ik ga toch maar even aan de tijden sleutelen, te beginnen met vandaag.

Wil er nog iemand koffie?