“Kan je dat wel?” vroeg Frans. “Natuurlijk. Bruin bij bruin, blauw bij blauw, en groen/geel bij groen/geel. Simpel.”

En dat was het ook. Het moeilijkste was nog het loskrijgen van de contraschroeven waarmee de groepenkast dichtzit. Hert aansluiten van de aarde ging wat lastig, en plotseling was daar een luide knal die gepaard ging met een lichtflits waar ik nog tien minuten blind van was. Op mijn schroevendraaier zaten brandplekken. Na bekomen te zijn van de schrik, sloot ik de aarde weer aan, en draaide de stoppen terug. Niks. Hoofdstop door.

De NUON was binnen twee uur ter plaatse (chapeau NUON!) en verving de hoofdstop. Via een niet zo netjes weggewerkt draadje had ik de “sluiting” zelf veroorzaakt. Leuk. Het was me wel een knal :-)

En de KPN… Ach, iedereen kent de KPN denk ik. Ze zeggen dat je voor de overzetting van ADSL een brief krijgt wanneer ‘ie overgezet wordt. Die kreeg ik dus nadat de ADSL op het oude adres al ermee opgehouden was. Op het nieuwe adres geeneens een kiestoon. Eindeloze telefoontjes met het storingsnummer. Afspraken met technici die niet op kwamen dagen. Die ineens om 9 uur voor de deur stonden (en nee, dat soor afspraken maak ik niet.)
Eindelijk, eindelijk lukte het. Over de brede trappen kwam een Hindostaan met een vet Surinaams accent naar boven gestommeld. “Ah,” zei hij, “ik zie het al.” De bouwvakkers hadden een hoop overtollig draad weggeknipt uit de meterkast. Waaronder de telefoonaansluiting. Keurig afgewerkt draad daat naar nowhere liep hadden ze laten zitten. Zuchtend en steunend goochelde hij op onnavolgbare KPN-manier met de draadjes, en voila! Ik had telefoon! En ADSL!

“Weet je wat? Ik ga je matsen.” zei ‘ie. “Meneer, ik kan u wel zoenen!” “Doe dat maar niet. Anders blijven ze zo hangen hè?” En dat was dat. Hoera!