Amsterdammers kennen de spotjes wel: van Puk, het uitzendbureau voor de daklozen. “Voor al die klusjes waarin je zelf even geen zin hebt.” Leuke spotjes zijn het, waarin een dakloze bij een militair voor de deur staat en zegt: “Papa, ik moet je wat vertellen…”. Of die waarin een shabby vent in een met veel antiek ingerichte directiekamer ontslaggesperekken voert.

Handig, dacht ik. Ik bel Puk. Want ik kan wel een paar sterke mannen gebruiken bij de verhuizing. Vroeger bracht mijn broer altijd een paar sterke mannen mee, maar dat is nu dus niet meer mogelijk.

Puk dus. Als je Puk belt, krijg je een antwoordapparaat aan de lijn: “Wij zijn er vanaf twaalf uur. Als het heel dringend is, spreek dan uw telefoonnummer in, dan bel ik u van huis uit wel terug.” Luister zelf maar, op 6391636. Maandagavond sprak ik in. Dinsdag eind van de middag sprak ik in. Inmiddels had ik de voor vandaag bestelde mensen al naar donderdag gezet. De Pukmevrouw belt maar niet terug. Naar die twee sterke mannen kan ik wel fluiten.

Ik hoop natuurlijk dat de Pukmevrouw gewoon op vakantie is, en vergeten heeft het antwoordapparaat in te spreken. Dat er niks ernstigs is. Maar een beetje vervelend is het wel. Wonen er toevallig nog mensen in de buurt die mij willen helpen tegen een karig loon van koffie, bier en pizza?