Ik lag te slapen. Midden overdag, want ik had griep. Frans was weg, dus ik was alleen in het nieuwe huis. Ineens hoorde ik gerommel. Gestommel. Of teringherrie, eigenlijk. “Frans, ben je terug?” kraste ik uit bed. “Wroaarrr,” zei Frans. Wroaarr? Wroaarr? Frans zegt af en toe rare dingen, maar zeker geen Wroaarr. Ik werd een beetje bang, daar in mijn bed. In de nieuwe keuken stond iemand die Wroaarr zei, en die, te horen aan het geluid, in de keukenkastjes aan het rommelen was.

Voorzichtig, zonder geluid te maken, stond ik op. Ik gluurde door het bovenlicht van de slaapkamer, de keuken in. Het keukenraam stond wagenwijd open, en ik zag iets bruins, harigs. Het leek op een beer. Sterker nog, het was een beer! “Eeeeeek!” gilde ik. “Er staat een beer in de keuken!” Maar kennelijk was het een bang uitgevallen beer, want toen ik even later, nog voorzichtiger, weer door het raampje keek, was de beer verdwenen. Door dat open keukenraam natuurlijk.

Op mijn hoede — je weet maar nooit natuurlijk— sloop ik naar de keuken. Het was er een grote bende. De inhoud van de keukenkastjes lag verspreid over de grond. De deur van de koelkast stond open. De Pomelo, speciaal gekocht voor George die vanavond op bezoek komt, was weg. De blauwe Pringles ook. Voor die stomme chips was ik gisteren helemaal naar de grote Albert Heijn op het Gelderlandplein gereden. En nu ben ik ziek, dus ik ga niet nog eens.

En dat keukenraam blijft voorlopig ook dicht.