“Mijn ritme is stuk,” klaagde ik tegen de mensen. “Ik val maar niet in slaap, en als ik dan in slaap val, is het veel te laat, en lig ik tot ver in de middag te ronken. Dat vind ik niet fijn.”

En nu word ik al een paar dagen tussen zeven en negen wakker. Dan ga ik er uit. Meestal schrikt mijn lijf zo van dat vroege opstaan, dat ik mijn ogen niet open kan houden. Dan kruip ik ergens in de middag mijn bed weer in. Maar ik ben wel al een week op normale mensentijd wakker! En vandaag, vandaag blijf ik ook wakker. Want ik moet om half twee bij de fysio zijn, in plaats van de normale negen uur ’s avonds. En daarna ga ik naar mijn pasgeboren petekind. En die houdt me wel wakker! O zo!