Ik word niet alleen maar ineens vroeg wakker, of ga sporten. Nee, het is veel, veel ernstiger.

Vanmorgen om een uur of negen at ik al twee boterhammen met kaas. En zojuist: twee gebakken eieren, nog een boterham met kaas, en eentje met paté.

Om aan te geven hoe vreemd dat is, vertel ik u het volgende:

• Ik ben een avondmens. Een verschrikkelijk avondmens. Op tijd op mijn werk komen, is al tien jaar een drama. Drie wekkers, en er nog doorheenslapen, dat idee. Niet dat ik niet blij ben met de plotselinge verschuiving van mijn ritme, maar kwart voor zeven op een zondagmorgen vind ik erg vroeg.
• Sporten heb ik niet meer gedaan, of niet noemenswaardig, sinds ik in de derde klas van de middelbare school een briefje van de dokter versierde met de mededeling dat de lengte van mijn ligaturen intensief sporten niet toeliet. Sindsdien heb ik sporadisch wat gezeild, gedwongen aan fitness gedaan omdat mijn rug anders in zou storten, geraft en gedoken. Da’s alles. In de vijfde ben ik nog een keer op het matje geroepen door de conrector, omdat ik al het hele jaar niet gegymd had. “Nee,” zei ik. “Al twee jaar niet meer. Daar heeft mijn huisarts u indertijd een brief over gestuurd.” Nooit meer iets van gehoord. Ze wilden natuurlijk niet toegeven dat ze het frommeltje van een paar jaar daarvoor kwijt waren, en hebben het maar zo gelaten.
• Eten doe ik niet veel. Ik ben wel dol op koken. Erg dol zelfs. Ik maak de lekkerste dingen. Maar meer dan muizenhapjes eet ik er niet van. Mijn eerste maaltijd van de dag is niet zelden het avondeten. Al zou je dat, met dat rare slapen van mij, ook als een warme lunch kunnen zien. Maar toch.

U snapt: al deze nieuwe gedragingen zijn me echt erg vreemd. Heel vreemd. En ik vertrouw het niet. Want ik ben heus niet ineens in een ontbijtend, sportend ochtendmens veranderd. Dat bestaat gewoon niet.

Ik ben er dan ook vrij zeker van dat, als ik morgenochtend een rondje om het Sarphatipark ga proberen, er een klein mannetje á la Twin Peaks voor mijn neus springt en roept: “Ha ha! Gefopt! Je bent helemaal geen ontbijtend, sportend ochtendmens!”

Nou, en daar raak ik dus allemaal een beetje van in de war. Vooral ook omdat ik ook al de hele tijd het aanrecht sta te boenen en spontaan de stofzuiger pak, soms.