Te zweverig...

vrijdag 4 maart 2005 — 01.27

Een tijdje terug droomde ik steeds maar dezelfde droom. Over vliegen.
Dat elk mens dat kon, zolang je maar niet bang was om te vallen. Een
beetje zoals je vroeger naar die 3d-noise plaatjes keek. Als je vergat
dat je een bol moest zien in een hoop ruis, zag je hem. Maar du moment
dat je dacht Hee, ik zie een bol! zag je weer een hoop ruis. Zo ook met vliegen. Je moest het gewoon doen. Vooral niet denken aan het feit dat je vloog, want als je dat deed, viel je subiet uit de lucht.

Voer voor psychologen natuurlijk, maar ik had een stel prachtige
dromen. Ik vloog over steden, gebouwd op glooiende heuvels, die ik
natuurlijk eerst zelf had gemaakt in SimCity. Ik zocht allemaal mensen
op die ik verder niet kende, en hielp er nog veel meer van hun
vliegangst af.

Totdat ik tijdens een storm kilometers afdreef en op een
verschrikkelijk meisjesinternaat terechtkwam, waar ik eerst een
vreselijke opleiding moest afronden over de kunst van het dragen van
pumps, het netjes overelkaar slaan van je benen, en het in- en
uitstappen in luxe-auto's met korte rokjes aan.

Dat was de druppel. Nu sta ik gewoon met beide benen op de grond, en
's nachts kruip ik fijn weer onder mijn dekbed. Om te slapen.