Een paar weken daarvoor zag ze een documentaire op National Geographic. Of misschien was het Discovery Channel. Het onderwerp van de documentaire was een man die meer jaren uit handen van justitie had weten te blijven dan zij oud was, ze had zich nog afgevraagd of moord niet verjaarde, daar in Amerika.
De wetenschappers die meewerkten aan de documentaire waren meer dan bereid om mee te werken. Ze lieten — in retrospect — het hele onderzoek zien. De uiteindelijke boodschap was dan ook dat de FBI je altijd te pakken krijgt, wat je ook op je kerfstok hebt.
De gezochte misdadiger had waarschijnlijk een zwaar leven achter de rug. Wat wil je, als je een viervoudige moord te verbergen hebt. De reconstruction artist had het verouderen van zijn portret daarom samen laten gaan met een laten hangen van de mondhoeken.

Ze had het herkend. Ook haar mondhoeken waren na een paar zware jaren niet meer omhoog te krijgen. En al wist ze de laatste paar maanden best weer wat plezier maken was, doorgemaakte ellende trok zwaarder aan haar trekken dan zwaartekracht ooit zou kunnen doen. Maar bij de kapper had ze gelachen over een domme opmerking van een andere klant. Haar linker mondhoek stond duidelijk omhoog (of was het nou haar rechter? Hoe werkte dat eigenlijk, met linker hersenhelften die in de rechterkant van het gezicht tot uitdrukking komen, en andersom?) toen ze naar zichzelf staarde in de spiegel. Wat moet je anders bij de kapper dan kijken naar je eigen haar en gezicht.

Ze dacht: als die linker mondhoek er nu is, komt die rechter er ook wel weer.