Het ging zo:

Mamalijn ging op vakantie. Het is aspergetijd. De zus van een middelbare schoolvriendinnetje drijft nu de boerderij van haar ouders. Mijn middelbare schoolvriendinnetje stuurde me onlangs een adreswijziging die ik kwijtraakte.

Ik ging dus vrijdag op bezoek bij mamalijn. Om haar gedag te zeggen en een fijne reis te wensen. En ik reed meteen even langs de zus van mijn middelbare schoolvriendinnetje. Voor asperges natuurlijk. Want ik ben dol op asperges. Niet op die houtige stokjes die je bij de supermarkt krijgt, maar wel op de verse, knapperige exemplaren die uit de schrale zandgrond komen. ’s Ochtends uit de grond, ’s avonds in je mond, de enig goede manier.

De zus van mijn middelbare schoolvriendinnetje gaf me haar nieuwe adres. En mobiele nummer. En ’s avonds vatte ik de koe bij de horens en belde meteen. Na een jaar depressie en bankzitten en algehele lethargie vond ik dat best stoer. De mobiel van mijn vriendinnetje stond uit. Wat een nachtkaars. Maar zaterdag belde ze terug. En met eenzelfde kordaatheid als ik, dus we zagen elkaar die avond nog. En dat was gezellig!

Zo gezellig, dat ze vandaag aan de telefoon hing: Lijkt het je niet leuk om die nog eens te zien? En spreek jij die nog? En wil je die zien? Ja, natuurlijk, dat lijkt me leuk. Wie belt die, en heb je die al gesproken, en mag die ook komen, of toch maar liever niet. In een paar minuten hadden we een heuse minireunie voorelkaar. En na wat verdere telefoontjes een lijst van namen, al dan niet met emaladressen en telefoonnummers.

En nu ben ik rechercheur. Zoek de mensen. Alle ouders zijn verhuisd, schoolbank.nl ligt plat, de oude school heeft niks, maar ik ga ze vinden. En ik heb er baaie veel zin in.