Lieve Rebecca,
Je bent echt nogal naïef. Ten eerste is het allang mogelijk om bij gerede verdenking (en zelfs minder dan gerede verdenking, maar daar wil ik het niet over hebben) een “tap” aan te vragen. Zo’n tap kan een telefoontap zijn, maar ook een internettap. Met taps is het mogelijk niet alleen verkeersgegevens op te slaan, maar ook de inhoud van die gegevens (telefoongesprekken, bestelde artikelen bij eBay, etc.) te benaderen.
Als je iemand verdenkt, zijn er dus effectievere mogelijkheden om bewijs te verzamelen dan alleen de verkeersgegevens.
Als je iemand niet verdenkt, is er geen enkele reden dit soort gegevens op te slaan.
Stel eens: je komt graag in een bepaalde kroeg. Maar op een gegeven moment vind je de kroeg niet zo leuk meer. Er komt ineens allerlei gespuis, en je voelt je er niet lekker meer. Je blijft er dus voortaan weg.
Een jaar later staat de politie op de stoep. Uit de deurcamera van het café is gebleken dat je verleden jaar erg vaak in dat etablissement te vinden was. Net in de tijd dat de toen nog niet zo bekende crimineel X. daar begon te komen. Je legt uit dat je daar niks mee te maken hebt gehad, en dat je die hele X. niet kent. De politie wil daar echter niks van weten. Een week na je laatste bezoek aan het café is de bekende industrieel Y. ontvoerd, en jij bent daar natuurlijk sinds die tijd niet meer geweest omdat je je gedeisd hield. Waarom ben je anders plotseling weggebleven?
Omdat je zelf niet erg paranoide ingesteld bent, heb je indertijd niet de moeite genomen je giebelgesprekken met je vriendinnen op te nemen en te bewaren. En misschien is dat maar goed ook. Anders zou ook die hevige flirt met Z. op band staan. Volmaakt onschuldig waar het de politie betreft natuurlijk, maar je vriend zal er zeker niet zo blij mee zijn.
Kortom: je bevindt je ineens in een situatie waarin je — hoe onschuldig ook — moet bewijzen dat je niet schuldig bent. En als je daar de middelen al toe zou hebben, weet je zeker dat je relatie daar niet ongeschonden uitkomt.
Belachelijk, zul je zeggen. Ik kom nooit in de kroeg, en een camera boven de deur mag wel, maar het bewaren van gegevens van beveiligingscamera’s is verboden.
Maar nu! Je bezoekt regelmatig een bloemschikforum op het internet. Op een gegeven moment komt daar een clubje dat er niks van snapt. Ze hebben het over narcissen en tulpen in een vaas, terwijl jij en je bloemschikvriendinnen heel zeker weten dat dat niet kan. Je zegt er wat van, maar het nieuwe groepje trekt zich daar niks van aan. Jullie denken: “Barst,” en richten een nieuwe yahoo-group op.
Een jaar later staat de politie voor je deur. Blijkt dat het nare clubje van indertijd de bloemschikgroep gebruikte om te overleggen. In code natuurlijk. De politie zegt dat jij in die tijd ook vaak op de betreffende website te vinden was. Je hebt de inhoud van de chats nooit bewaard, dus je kunt niet bewijzen dat je niks te maken had met de geheime voorbereidingen. En misschien is dat maar goed ook, want je vriendje zou zeker niet blij worden van de geile 1 op 1 chats met een zekere Q. waarin jullie niet alleen de bloemetjes, maar ook de bijtjes uitgebreid bespraken.
Je ziet de analogie? Privacywetgeving is er niet voor niks, en dat jij toevallig op een verkeerde plek hebt rondgehangen, is niet jouw fout. Omdat de politie uitgaat van een simpel being there zonder de inhoud van de gesprekken te controleren (wat met een tap heel eenvoudig kan), ben je automatisch verdacht.
Vreemd dat we dat in het dagelijks leven niet pikken, maar dat geen hond wil snappen hoe het zit als het om technologie gaat.
Als je iemand niet verdenkt, is er geen enkele reden dit soort gegevens op te slaan.