In Kameroen werkte ik met Charles. Charles was een boomlange, hartelijke vent. Enorm eigenwijs. Ik vergaf het hem maar moeilijk dat hij, zodra ik op het vliegtuig naar huis zat, hij het zojuist geinstalleerde emailsysteem er domweg weer uittrok.
In Yaoundé nam hij me mee naar een lokaal visrestaurant. Zoeentje waarvan je moet weten, anders herken je het van de buitenkant niet eens. Je zocht er zelf je vis uit, die vervolgens schoongemaakt en geroosterd werd, waarna je hem met je handen oppeuzelde. Zo vers, en zo lekker, dat ik er nog vaak aan denk.
In Bamenda ritselde hij een deal met een lokaal bedrijfje, zodat we op hun satellietverbinding mee konden liften. Op zijn aanraden at ik ’s avonds N’Dolé, want hij vond het leuk dat ik het lokale eten wilde proberen. Op de terugweg gingen we langs zijn broer in Douala. De weg terug naar Yaoundé was druk en gevaarlijk. Doodsoorzaak nummer één voor SNV ‘ers te velde is nog altijd het verkeer.

Charles is aan dat lot niet ontsnapt. Op de weg van Douala naar Yaoundé sloot hij vanmorgen aan in de veel te lange rij van dodelijke slachtoffers van verkeersongelukken.
Bummer.

(foto’s hier)