Hippe webgebruikers weten het natuurlijk al langer: Tags zijn de bom. Of eigenlijk zijn tags de bom niet meer. Tags zijn gewoon handig. Ik tag m’n foto’s bij flickr en m’n bookmarks bij del.icio.us. Als ik zou willen, kan ik alle postjes op dit weblog ook nog eens taggen, met de taggerati extension voor pivot.

Nu de feestdagen er weer aankomen, is het lijstjestijd. Ik moet aan diverse mensen doorgeven wat ik hebben wil. En zoals dat gaat: ik weet doorgaans heel goed wat ik hebben wil, behalve als ik het op wil schrijven. Een bekend verschijnsel.
Nu heb ik nog een beetje mazzel. Ik ben begin februari jarig. Elk jaar op 6 december schrijf ik op wat ik graag wil hebben en dat lijstje bewaar ik. Als het niet voortijdig zoekraakt, heb ik eind januari een mooi verlanglijstje. Meestal ben ik tegen die tijd zelf heel verbaasd wat er allemaal opstaat. “Heeee, goed bedacht van mezelf, dat wil ik inderdaad graag hebben, was ik helemaal vergeten!”

Nu kun je bij de meeste internetwinkels wel een wishlist aanleggen. En dan zeg je gewoon tegen iedereen die wil weten wat je wilt hebben: “Hier heb ik een lijstje voor je met 10 url’s, daar vind je mijn wishlists, veel plezier.” Werkt fantastisch. Not. Om maar niet te spreken van je eigen inspanningen om bij te houden wat je waar hebt gewenst. Dan kun je beter een papieren lijstje bijhouden en hopen dat je het niet kwijtraakt. Werkt best aardig -> zie boven.

Het was natuurlijk slechts een kwestie van tijd voordat anderen het met me eens waren en deze zaken eens combineerden. Een tagged wishlist die zich niks aantrekt van wat waar te koop is.

grat.uito.us

Wordt zojuist uitgedeeld: Veronica Magazine.

Ook ik zag een paar weken geleden de uitzending van de Keuringsdienst van Waarde over tomatenpuree. En dat tomatensap ook van tomatenpuree gemaakt wordt.

Zelf proberen dus. 1 blikje aanvullen met water tot 250 milliliter. Beetje zout erbij, beetje tabasco of cayennepeper. Blender laten draaien en…

Tomatenschuim. Waterig tomatenschuim.

Mislukt? Nee. Het moet een poosje staan voor je probeert het te drinken. Kennelijk is mengen niet genoeg en moet er ook nog wat oplossen in het water. Maar dan heb je dus tomatensap. Gewoon tomatensap, met als enige verschil dat het niet uit een pak komt, maar uit een blikje en de blender. En nog een voordeel: mijn plotselinge trek in tomatensap vanavond duurt meestal maar een X plus een halve liter. Heel raar, maar na een week gooi ik meestal een halve liter tomatensap weg. Weg tic. En het maakt niet uit of ik een halve liter, of anderhalve of vierenhalve liter tomatensap heb weggetikt.

Nog een voordeel: in mijn kleine Amsterdamse keuken is geen plek voor een paar pakken tomatensap voor als ik er plotseling trek in heb. Zoals dat dus gaat met mij en tomatensap. Maar een paar van die blikjes van 0,08, die duw je dus even mooi in een vergeten hoekje.

Vrijdagavond, om een uurtje of zeven, dacht ik aan mijn schoonzusje. Ze woont in Amersfoort en werkt in Apeldoorn, vandaar. Toch maar even gebeld.

Zij was gewoon thuis, maar mijn broertje had ’s ochtends een afspraak in Apeldoorn gehad. Op de weg terug naar huis was zijn ruitenwisser afgebroken, en nu wachtte hij al de hele middag op de ANWB, die natuurlijk net zo moeilijk over de wegen glibberde als de rest van al die auto’s in 800 kilometer file.

Gelukkig werd hij goed verzorgd…

Tsja. Dat bij de Waag, dat ging uiteindelijk niet door. Toen kreeg ik een mooie aanbieding van een heul groot bedrijf. Ik had daar al bijna ja op gezegd, toen ik gevraagd werd eens te gaan praten bij radio Veronica. En daar begin ik maandag, als webmaster.

Woehoei!

Er is kerrie en kerrie. En in Indiase curry gaat zelfs helemaal geen kerrie, maar een voor elk gerecht apart samengesteld kruiden- en specerijenmengsel. Wie daar aan gewend is, vindt kerrie uit de winkel vaak vies.

Er is een uitzondering. En dat is de Hindoestaanse kerrie van Chan. Tenminste, ik geloof dat ‘ie Chan heet, want ik bewaar mijn kerrie dus niet in de zakjes waarin ik het koop, maar in een goed afsluitbaar potje met schroefdeksel. En dat laatste zou iedereen moeten doen, anders smaakt je kerrie na een week al niet meer naar kerrie.

Maar goed. Hindoestaanse kerrie dus. Dat is wat je proeft in de roti. Hindoestaanse kerrie koop je dan ook bij de Surinamer. Dat is vaak een Hindostaan, maar soms een Omu Snesi of een Moksiman. Ik koop het bij de Albert Cuyp. Bij Tjin’s of bij Tjon’s. En als ze geen Chan’s hebben, is elke andere Hindoestaanse kerrie ook goed. Maar dan wel Surinaamse, en geen Indiase.

Kerrie Djawa van de Conimex maak je lekkerder door hem te mengen met extra djinten en koenjit (3:1:0,5), maar duik gewoon eens zo’‘n Surinaams winkeltje in. Is trouwens nog veel meer lekkers te vinden.

(lees meer »)

Vandaag in de inderhaast geplaatste kartonnen Bolletjeschappen:

Albert Heijn Taai-taai

Yay!

Er stond een — voor mij— nieuwe Appelsientje in de schappen: Mango & Guanabana. Ik bekeek de ingredientenlijst, want ik hou wel van mango, maar zo alleen is het wat weeiig. Gelukkig, er zat maar 5% mangosap in (duh!).

Het andere ingredient, guanabana, was met 3,5% nog minder vertegenwoordigd. Ik bekeek het plaatje op het pak, meende de vrucht te herkennen.

Thuis dronk ik een glaasje, en de guanabana was inderdaad wat ik dacht dat ‘ie was. Fris, zurig smaakje, duidelijk te herkennen door de zoete opvulsappen heen.

Maar hee! Ik vroeg me af… waarom Guanabana op het pak zetten als dat ding in het nederlands gewoon zuurzak heet? Of verkoopt dat niet zo goed?