Vrijdagavond, om een uurtje of zeven, dacht ik aan mijn schoonzusje. Ze woont in Amersfoort en werkt in Apeldoorn, vandaar. Toch maar even gebeld.
Zij was gewoon thuis, maar mijn broertje had ’s ochtends een afspraak in Apeldoorn gehad. Op de weg terug naar huis was zijn ruitenwisser afgebroken, en nu wachtte hij al de hele middag op de ANWB, die natuurlijk net zo moeilijk over de wegen glibberde als de rest van al die auto’s in 800 kilometer file.
Gelukkig werd hij goed verzorgd…
Ha! Heeft de Navo eindelijk een functie in dagelijks leven.
Een NATO approvede maaltijd… je zou bijna wensen dat het eens flink ging stormen en sneeuwen! Wat was het nou precies?
reactie door CasaSpider — 28 November 2005 @ 3.53
P.S. Wel humor van de NATO dat ze hiervoor een soort van Packman-figuur gebruiken… :-)
reactie door CasaSpider — 28 November 2005 @ 3.54
OL44, uit 1944 dus. Smaakte het nog een beetje?
reactie door Rick de Kikker — 28 November 2005 @ 10.38
Arme broer! Maar gelukkig nog wel wat te knagen gekregen … Mens, wat was ik blij dat ik die dag gewoon lekker thuis was!
Mijn ex kwam mijn zoontje ophalen, vertrok om 13u vanuit Soest en was om 15.15u bij de school (Nijmegen).
Ruben was om 14.45 uit, maar aangezien ook alle taxi’s laat waren was bijna een kwart van de kinderen nog op school …
10 biscuits, wat kauwgom, wat jam en heel veel instant dingen (dus als ik een vuurtje had gemaakt had ik bv warme chocomel). Ook nog wat chocolade en een rolletje dexrosesnoepjes en… lucifers. Heb eigenlijk alleen de kaakjes gegeten tijdens het wachten op de ANWB!
Het smaakte wel alsof het al een tijdje lag maar het feit dat ze je wat te eten en te drinken geven was erg plezierig: “We komen net terug van een oefening en hebben nog wel wat over…”. Er zijn echt nog aardige mensen op deze wereld.
reactie door Ritsaert — 28 November 2005 @ 15.56
Ben ik de enige die olala leest?
RSS voor de reacties op dit potsje.
trackBack url
