Hippe webgebruikers weten het natuurlijk al langer: Tags zijn de bom. Of eigenlijk zijn tags de bom niet meer. Tags zijn gewoon handig. Ik tag m’n foto’s bij flickr en m’n bookmarks bij del.icio.us. Als ik zou willen, kan ik alle postjes op dit weblog ook nog eens taggen, met de taggerati extension voor pivot.
Nu de feestdagen er weer aankomen, is het lijstjestijd. Ik moet aan diverse mensen doorgeven wat ik hebben wil. En zoals dat gaat: ik weet doorgaans heel goed wat ik hebben wil, behalve als ik het op wil schrijven. Een bekend verschijnsel.
Nu heb ik nog een beetje mazzel. Ik ben begin februari jarig. Elk jaar op 6 december schrijf ik op wat ik graag wil hebben en dat lijstje bewaar ik. Als het niet voortijdig zoekraakt, heb ik eind januari een mooi verlanglijstje. Meestal ben ik tegen die tijd zelf heel verbaasd wat er allemaal opstaat. “Heeee, goed bedacht van mezelf, dat wil ik inderdaad graag hebben, was ik helemaal vergeten!”
Nu kun je bij de meeste internetwinkels wel een wishlist aanleggen. En dan zeg je gewoon tegen iedereen die wil weten wat je wilt hebben: “Hier heb ik een lijstje voor je met 10 url’s, daar vind je mijn wishlists, veel plezier.” Werkt fantastisch. Not. Om maar niet te spreken van je eigen inspanningen om bij te houden wat je waar hebt gewenst. Dan kun je beter een papieren lijstje bijhouden en hopen dat je het niet kwijtraakt. Werkt best aardig -> zie boven.
Het was natuurlijk slechts een kwestie van tijd voordat anderen het met me eens waren en deze zaken eens combineerden. Een tagged wishlist die zich niks aantrekt van wat waar te koop is.