Zo. Dat was mijn eerste week als eindverantwoordelijke voor een heus langpootkonijn.

Atlas is drie jaar geleden ingereden, en daarna is ‘ie alleen nog maar de mooiste grasmaaier van Nederland geweest. Erg zonde van zo’n paa langpootkonijn natuurlijk. Om die reden is het ook geen kwestie van eropspringen en wegrijden. Voorlopig is het lekker veel borstelen, knuffelen en uitlaten in het dorp. Daarbij is ‘ie echt cool: schrikt niet van auto’s, tractors, honden of andere paarden (maar plassen en putdeksels zijn wel eng!), maar een beetje saai vindt ‘ie het wel. Daarom ga ik volgende week maar eens beginnen hem op hand- en stemhulpen te zetten: stap, draf, galop, halthouden, keren… allemaal zonder halstertouw, bit of longe. Daar kun je heel ver in gaan, maar de basis ervan is makkelijk te leren, en een prima manier om een gehoorzaam, goed luisterend langpootkonijn te krijgen. Dat laatste wil je echt, want zo’n lanpootkonijn weegt al gauw zo’n 500 á 600 kilo, en als hij mij niet vertrouwt en er echt vandoor wil als hij schrikt, ben ik natuurlijk nergens met mijn 50 kilo.

Overigens ben ik zo mutsig geweest wel mijn camera mee te nemen naar Atlas, maar geen volle batterijen. Geen foto’s dus. Misschien dat ik iets heb aan Patches, die auto rijdt, bier haalt en de telefoon aanneemt. Zo’n beessie moet toch ook je to-do lijstje kunnen bijhouden?