Frits was een rustige jongen. Zo’n type dat op een feestje rustig vanaf de kant de boel bezag, en dan ineens een rake opmerking maakte.
Eens wandelde hij op het Rokin met een vriend, en zag Harry Mulisch op hem af paraderen. Harry, met zijn neus in de lucht en zijn belangrijke-mannen-air.
Frits hield niet van Harry. Teveel air. De neus te hoog in de lucht. Maar Frits was niet het type om dat hardop te zeggen.
Daarom fluisterde hij, toen Harry ter hoogte van Frits langsschreed, zijn vriend duidelijk hoorbaar toe: Kijk, Gerard Reve!