Deze bikkels reden vandaag 105 kilometer. Er werden ook afstanden van 90, 125 en 160 kilometer gereden. De winnares van die laatste deed daar een uur of twaalf over, inclusief vijf verplichte stops van 30 of 45 minuten. Tijdens die stops worden de paarden steeds gecontroleerd door een team van dierenartsen. Wij zaten rustig op de hei en noteerden de doorkomsttijden.
Meer foto’s hier
Dit stukje van Bob over Hyves had van mij kunnen zijn. Ook ik zat bij Orkut en Friendster en Breedster (ik ben geen meeloper hoor, echt niet). Waarvan die laatste absoluut het leukst was trouwens. En zorgde voor de meest spontane contacten, ook.
Onlangs ging ik toch overstag. Ik was de enige in de kantoortuin zonder Hyves, en dan kun je niet meer meepraten op het werk he?
En ja, het is net als Orkut en Friendster. En Breedster was leuker, zij het wat minder uitgebreid. Maar er is één groot voordeel aan Hyves: je kunt er oude schoolgenoten vinden, mits ook hyvers enzovoort. En dat is wel heel leuk, sinds een gratis account bij schoolbank zo’n beetje helemaal niet handig meer is.
Dus. Nou ja. Ook ik.
Komend weekend ben ik vrijwilliger bij de Fasna Trail.
Op mijn vrije dag vroeg aantreden is niet mijn sterkste punt, dus de organisatie is zo lief geweest mij pas om half tien in te zetten. Desondanks kreeg ik een beetje de bibbers bij het idee de afstand Amsterdam — Ermelo af te leggen op een tijdstip dat normaal doordeweeks al te moeilijk voor me is, dus vroeg ik om een plekje op de camping, waarvan er een aantal zijn gereserveerd voor vrijwilligers.
Daar heb ik nu een beetje spijt van.
Je auto een beetje netjes houden, is nog een hele opgave.
Voor wat centen koop je bij een doe-het-zelfzaak of een auto-onderdelenketen een systeempje waarmee je een zakje aan een op de middenconsole bevestigde houder kunt hangen. Speciale zakjes natuurlijk, want dat levert de fabrikant extra geld op.
Ik hang gewoon een plastic tasje aan de sluiting van het dashboardkastje. Werkt prima, en nu slingeren er geen parkeerbonnetjes, snoeppapiertjes, lege sigarettenpakjes en enveloppen meer rond. Ook puilt de asbak nooit meer uit.
Wat er nog wel rondslingert zijn een showhalster, singels, een zadeldekje, een kaartenboek van Frankrijk, dakdragers en drie rollen Sinterklaaspapier.
Ik weet het wel. Er moet een nieuw stukje.
Maar ik heb een serieuze aanval van geluk, en, laten we wel wezen, dat is erg saai.
Mijn werk is leuk, mijn langpootkonijn is lief, en tenzij u elke dag postjes wil lezen over hoe leuk het is dat het lpk staat te hinniken bij het hek als ik aankom, heb ik niet veel te vertellen. Volgens Sargasso heb ik gebrek aan inspiratie, maar dat is natuurlijk al een hele stap vooruit van de identiteitscrisis die mij daarvoor teisterde.
Volgens Sargasso dan he? Want er is helemaal geen crisis. Het gaat juist erg goed. En dat is fijn maar saai. Of zei ik dat al?
