De truc bij endurance is dat je paard gezond en wel over de finishlijn komt. Daarom worden de paarden tijdens de wedstrijd steeds gecontroleerd: op kreupelheid, harstlag, ademhaling, doorbloeding, darmgeluiden en uitdroging.
Al die zaken moeten in orde zijn. Zoniet, dan is het einde oefening.
Onze eerste eerste wedstrijd is prima verlopen: Atlas kwam zo fit als een hoentje over de finish. Veel fitter dan ik. Paard kon nog wel een paar kilometer, degene die hard moet trainen voor de volgende wedstrijd ben ik (spieieieierpijn!).
Omdat ik kenningsmakingsklasse reed, zijn we niet officieel geklasseerd, maar we zijn binnengekomen met de derde tijd. Dat had nog beter gekund als we niet tien minuten te laat vertrokken waren en op de weg terug een stukje verkeerd gereden. Her en der is nog wel wat tijdwinst te behalen, en dan moet een snelheid van rond de 11 kilometer per uur er makkelijk inzitten.
Maar ach wat, het motto van de sport is To finish is to win, en dat is precies hoe het voelt. Op 2 september gaan we officieel starten om ook dan weer fit over de eindstreep te komen. Ik heb er nu al zin in!
De uitslag vind je hier en de foto’s staan hier.
