Van mijn collega’s kreeg ik voor m’n afscheid — onder andere — een sapcentrifuge.
Die namen we enthousiast in gebruik. Kilo’s appels jas ik erdoorheen. Heerlijk! En als iemand nog receptjes weet, hou ik me van harte aanbevolen.
Maar wat een ontzettend milieu-onvriendelijk apparaat is dat eigenlijk, zo’n sapcentrifuge. Hij vreet natuurlijk stroom, maar dat doen alle elektrische apparaten. Nee, het milieu-onvriendelijke zit hem in ‘t feit dat je na gebruik liters water nodig hebt om het schoon te maken. Allemachtig. Maar lekker is het wel :)
Een van de beste bands van de afgelopen jaren is Radiohead. Daar gaan we niet over in discussie, dat is gewoon zo.
Een van hun mooiste liedjes vind ik Lucky. Gaan we ook niet over in discussie, dat vind ik gewoon.
Sommige bands treden op met gastzangers. Ben ik normaal niet zo weg van. Maar als je Lucky laat zingen door Michael Stipe…
Nou ja. luister zelf maar.
Vossen zijn in fabels altijd listige dieren. Zoals de vos Reinaart. Nu maar hopen dat deze blik wat goeds voorspelt…
Paddestoelen, paddestoelen, paddestoelen!
Nog één keer te laat komen.
Nog één keer kankeren op teveel Queen op Radio Veronica.
Nog één keer inloggen in dat idiote CMS.
Nog één keer om even voor 4 uur in m’n oor getoeterd worden door Rob van Someren.
Nog een paar keer stikken in ‘t rookhok.
Nog een heleboel keer met Tommie ‘t duimdingetje doen.
Nog één keer tussen de middag het ezeltje van de kinderboerderij een appeltje geven.
Vandaag is mijn laatste dag bij Sky Radio. Na een jaar webmasteren, is het voor mij tijd om terug te gaan naar het beheer van lekker veel linuxmachines. Ik zal m’n collega’s hier vreselijk missen. Geen dag had ik geen zin om ze te zien.
Maar nu eerst twee weken vakantie!
Wat doet een zieke lijn die twee weken aan bed gekluisterd is?
Die speelt Second Life (voor wie dat niet kent: een MMORPG oftwel Massive Multiplayer Online Role Playing Game). Verslavend, vreemd, ontzettend leuk en echt & nep tegelijk. In een moordend tempo leer je een hoop anderen kennen, en gaandeweg kom je erachter dat achter elk poppetje een echt mens zit. En zoals dat in het echt ook gaat: met de ene klikt het beter dan met de ander. Ongeveer 95% van de mannelijke populatie komt namelijk niet verder dan: “Hey! You look HOT! Wanna go fuck?” Ehhh, nou, nee :)
Maar soms heb je mazzel, en ontstaat er wél een echt gesprek. Een leuk gesprek zelfs. Eentje dat de moeite van het herhalen waard is. Zo kwam ik een leuke avatar (medespeler dus) tegen, die IRL (in real life) een lekker linkse (!) Amerikaan bleek te zijn, die ook nog eens wist dat Kopenhagen de hoofdstad van Denemarken is, en niet van Nederland. Wat intelligentie tussen ‘t plebs, zeg maar. En al snel ging het over boeken en politiek en reizen en zo nog wat dingen.
En over werk. Allebei IT’er. Ik systems admin, hij teamleider van miljoenenprojecten. Same business, different league. Maar strooien met je RL-werkgever, dat doe je niet zomaar natuurlijk. Tot afgelopen weekend. Na de zoveelste onderbreking van het gesprek door een algehele systeemcrash steek ik een hele tirade af over Windows, om als antwoord te krijgen: “I’m doomed to Windows forever. I work for Microsoft sugah.”
Dat zou me IRL nou nooit overkomen zijn…
Nou, dat ging lekker. Wil ik m’n weblog nieuw leven inblazen, word ik ziek.
En iets heel vaags bovendien. Geen koorts, maar wel duizelig als ik opstond.
En misselijk.
Heel misselijk.
Dus ben ik twee (!) weken in bed gebleven en heb ik nauwelijks gegeten.
Dat komt neer op 6 kilo afvallen. En ik was al zo dik.
OK, ik was wel wat dik aan het worden. Bij 55 kilo ga ik me echt een Bibje voelen. Maar afgelopen zondag woog ik 50 kilo, en hoewel ik nu een mooie strakke buik heb, en een slanke taille, wat natuurlijk altijd fijn is, verdwijnt het spek ook van plekken waar ik het liever wel heb zitten. Mijn borsten bijvoorbeeld.
Ook jammer: alle broeken die te strak waren geworden zitten ergens in een doos. Dus mijn -eerder- strakke 501 slobbert maar wat om mijn benen.
