Wat doet een zieke lijn die twee weken aan bed gekluisterd is?
Die speelt Second Life (voor wie dat niet kent: een MMORPG oftwel Massive Multiplayer Online Role Playing Game). Verslavend, vreemd, ontzettend leuk en echt & nep tegelijk. In een moordend tempo leer je een hoop anderen kennen, en gaandeweg kom je erachter dat achter elk poppetje een echt mens zit. En zoals dat in het echt ook gaat: met de ene klikt het beter dan met de ander. Ongeveer 95% van de mannelijke populatie komt namelijk niet verder dan: “Hey! You look HOT! Wanna go fuck?” Ehhh, nou, nee :)
Maar soms heb je mazzel, en ontstaat er wél een echt gesprek. Een leuk gesprek zelfs. Eentje dat de moeite van het herhalen waard is. Zo kwam ik een leuke avatar (medespeler dus) tegen, die IRL (in real life) een lekker linkse (!) Amerikaan bleek te zijn, die ook nog eens wist dat Kopenhagen de hoofdstad van Denemarken is, en niet van Nederland. Wat intelligentie tussen ‘t plebs, zeg maar. En al snel ging het over boeken en politiek en reizen en zo nog wat dingen.
En over werk. Allebei IT’er. Ik systems admin, hij teamleider van miljoenenprojecten. Same business, different league. Maar strooien met je RL-werkgever, dat doe je niet zomaar natuurlijk. Tot afgelopen weekend. Na de zoveelste onderbreking van het gesprek door een algehele systeemcrash steek ik een hele tirade af over Windows, om als antwoord te krijgen: “I’m doomed to Windows forever. I work for Microsoft sugah.”

Dat zou me IRL nou nooit overkomen zijn…