Ik was te laat. Later dan modieus laat. Gewoon veel te laat.
Toen ik mijn auto parkeerde op het officiele parkeerterrein, zag ik haar auto niet staan. “Is ze er nog wel?” dacht ik. Maar op weg naar binnen zag ik haar auto staan. Beetje scheef, half op het strand.
Binnen was het gezellig. Met haar, en haar vriendin. Maar voor de rest was het een beetje saai. Dus we wilden door naar een andere tent, om lekker te dansen. “Oh,” zei ze. “Iemand moet me wel even helpen met de auto. De voorwielen staan in het mulle zand, en ze hebben geen grip meer.”
Dus met een man of zes werd gepoogd het Kaatje los te duwen. De wielen spinnend zonder grip. Vooruit, achteruit, niks werkte. Na 20 minuten klooien met planken, de wegenwacht (die komt niet), proberen de auto op te tillen, trok een kleine jeep de Ka weer op vaste grond. Gelukkig, want het was een graad of drie, en het waaide stevig.
We dronken nog wat. Om de behulpzame mannen te bedanken en om weer warm te worden. In de keuken bleek een langvergeten ex te werken. “Je bent niks veranderd.” zei hij. Hij was wel veranderd. Rustiger. “Jij was niet leuk, toen.” zei ik. Maar nu ging het beter met hem, en daar was ik blij om.