Sargasso verklaart me dood. Ik ben niet dood, ik heb alleen maar een hernia (al is dat lastig genoeg).
Degene van wie ik dacht dat ze mijn beste vriendin was verklaarde me dood. Al een poosje geleden, want geen reactie meer op voicemails of sms’jes. Pas toen ik er om vroeg, kreeg ik een mailtje met summiere uitleg. Zo koud. Naar idee om te weten dat ik me al die tijd zo vergist heb.
Vanavond stapte ik in de trein van 23u van Haarlem naar Amsterdam Centraal. Voor Sloterdijk stonden we ineens stil. De NS maakt natuurlijk niet graag reclame voor z’n verouderde materieel als de perfecte zelfmoordmachines, maar na een uur stilstaan in een weiland was het wel duidelijk. Er was iemand voor de trein gesprongen en hartstikke dood.
En nu ben ik net thuis en koud (verwarming doet het niet in een stilstaande trein) en nat en moe. Niet dood. Maar ik wil wel slapen. En morgen gaan we er weer tegenaan. Springlevend.