“Ik heb al m’n oude LP’s om laten zetten naar mp3’s,” zei de fysio, terwijl hij z’n iPod navigeerde naar Nina Hagen.
De verandering in mijn fysio van iemand die hoofdletters typte door capslock aan te zetten, dan de letter en dan weer capslock — uit dit keer — naar een vrolijk rondmailende early iPod adopter heeft me altijd verbaasd. Desalniettemin is het fijn wat muziek erbij te hebben als je ruggegraat rechtgezet moet worden (man, dat kost flink wat moeite en kracht af en toe).
Maar Nina Hagen dus. Ik had haar zo te pakken. En wat me zo trof was dat de muziek van het jaren-80 punk-icoon zo… zo… jaren-70 was. TV-glotzer, Unbeschreiblich Weiblich, het klinkt allemaal als stevig verankerd in de seventies. Evengoed fijn om het allemaal weer eens te horen :)
Ik ben een beetje griepig. Niks ernstigs, gewoon een verstopte neus, spierpijn, en een beetje warm/koud/warm/koud de hele tijd. En ik word dus de hele tijd wakker omdat ik bang ben dat ik iets vergeet, of omdat ik iets raars droom, of omdat ik het heel warm heb, of heel koud.
Wat ik in elk geval niet vergeet: vandaag (als in: woensdag) is het Talk Like A Pirate Day.
