“Doe maar even rustig aan,” zegt de dokter, want dat zegt ze altijd.
Nu vind ik het prima dat ze niet bij alles meteen haar receptenboekje trekt, maar ik hoef heus niet naar de dokter om me te laten vertellen dat ik rustig aan moet doen. Dat doe ik namelijk al weken. Sterker nog, vaak ga ik niet eens naar de dokter omdat ik toch wel weet wat de uitkomst is: ze zal me zeggen dat ik het even rustig aan moet doen.

Dus ik zeg “Nee, ik zit hier omdat dat niet helpt. Ik loop al zes weken te snotteren, ik kan niet slapen vanwege mijn verstopte neus, en dit is al de tweede keer dat ik me ervoor ziek heb moeten melden. Dat vinden ze op mijn werk niet leuk, en ik ook niet, en bovendien lijkt me dat onnodig.”

Ze kijkt me aan en slaakt nog net geen diepe zucht. Dan trekt ze het receptenboekje naar zich toe en begint te schrijven.

Een antibioticakuurtje voor drie dagen.