Een poosje geleden kocht ik een magnetron online. En ik zette er nog bij: bel doet het niet, graag even vantevoren bellen, dan ga ik wel uit het raam hangen. Maar de webwinkel verstuurt per TNT Post, en die doen niet aan dat soort dingen. Dus is de bezorger twee keer bij mij aan de deur geweest terwijl ik thuis was, maar toch niet opendeed. Dan het ding zelf maar opgehaald bij het postkantoor. Lastig hoor, als dat alleen doordeweeks open is tot half zes en je eigenlijk altijd tot minstens half zeven op kantoor zit. Maar na een heel weekend werken in Antwerpen mocht ik vandaag wel wat eerder weg, vond ik, en aldus.
“Hoe ben je hier?” vroeg het meisje achter de balie. “Taxi,” zei ik. En ik liet mijn paspoort zien, zette mijn handtekening, en schoof de doos van ruim 25 kilo naar buiten. En toen belde ik de taxicentrale. “‘t Is een kort ritje, en ik heb een zware grote doos hier,” zei ik. “Hebt u hulp nodig?” vroeg de telefoniste. “Nee, maar de doos is echt groot,” zei ik weer, terwijl ik bedoelde: ja ja ja! Ik wil een grote sterke taxichauffeur die de doos door het open raam op tweehoog naar binnen gooit. En de telefoniste zei dat er een grote wagen aankwam en hing op.
Na een paar minuten kwam er een taxi aanrijden. Een Mercedes. En ik voorzag al dat de chauffeur ging zeggen dat de achterbak niet groot genoeg was, end dat de doos niet op de achterbank kon, omdat ‘ie stoffig was, en dat hij niet naar een adres 600 meter verderop wilde rijden. En en en. Maar de chauffeur, lang warrig donker haar en met dit weer een lange zwarte wollen jas om de schouders, stapte uit en zei met een lekker lokaal accent: “dame, je had om een busje moeten vragen!” Hij begon al zijn zinnen met dame. En hij tilde de doos op en kreeg hem bijna maar niet helemaal in de achterbak. En zei toen: “achterbank,” en ik deed de achterdeur open en de kofferbakdeksel dicht, en we stapten in, en hij vond het korte ritje helemaal niet erg. Hij begon nog 25 zinnen met “dame” en parkeerde op de stoep op de hoek, en tilde de doos voor me het trapje bij de voordeur op, en ik gaf hem een tientje.
En later sleepte de bovenbuurman met een vriend de enorme doos voor me naar boven, en op het aanrecht staat nu een enorme magnetron met heteluchtoven en grill en draaispit. Morgen eet ik gegrillde kip, maar vandaag zat ik in de auto bij de aardigste taxichauffeur van Amsterdam.