Wat doet lijn nu wakker op dit onchristelijke uur van de dag, vraagt u zich af.
Simpel. Dankzij een ex-collega heb ik kaarten voor Jumping Amsterdam. Ze komen me zo halen :)
Een tijdje geleden schreef ik over een paard, geplakt op een electriciteitshuisje. En hoe mooi ik dat vond.
De kunstenaar was jammer genoeg niet te achterhalen, en ik had het al opgegeven, toen ik rond oud en nieuw ineens dezelfde paarden zag hangen in de ramen van een advocatenkantoor hier in de buurt. Ik stuurde een mailtje naar de advocaten, maar ontving niks terug. Wel verschenen er ineens een paar reacties op het oude stukje.
Vanmiddag zag ik in een ander raam van hetzelfde advocatenkantoor een briefje van Arts-Place. Wonder boven wonder onthield ik de url en typte die - weer thuis - in. Website ruk, maar wat boeit het, in het lijstje vaste kunstenaars stond inderdaad iemand met de initialen SW. Sophie Walraven. Via Google vond ik al snel haar website, met een hele pagina over haar paarden.
We hebben een nieuw huis! Na een maand klussen en uitpakken en voor alle troep weer een plekje vinden eindelijk een beetje rust. Niet dat het allemaal af is, er zijn nog tientallen kleine puntjes te doen, maar omdat het vanochtend zulk lekker weer was maar eens rond gaan lopen in de wijk. Nu wonen we op 100m van het weiland in een ruim rijtjeshuis met plek voor de deur voor de auto, en de kinderen kunnen op het veldje naast het achterom spelen. Een heuse vinexwijk...
Omdat er zoveel gebouwd wordt, worden er aan de lopende band archeologische vondsten gedaan. Gisteren nog een stukje Romeinse weg. Aan het einde van onze straat hebben ze de resten gevonden van een paard en een haan en daar een stukje kunst voor gemaakt:
Ik doe gemiddeld een jaar of drie met een mascara. De laatste was van mei 2003 (dat weet ik nog omdat ik hem van mamalijn kreeg toen we in Italie waren): een L'Oréal waar ik erg tevreden mee was. Hij is nog niet eens helemaal op, maar wel bijna.
Dus kocht ik laatst een nieuwe. Van de HEMA. Met een eyeliner erbij. Maar die raakte ik kwijt. Allebei. Nu ben ik niet van de make-up, maar ik had alleen nog een zwart oogpotloodje over om de ogen te verfraaien op oudejaarsavond, en dat vond ik toch echt te weinig, al was er op dat moment weinig aan te doen. Nieuwe maar weer kopen dan. L'Oréal maar weer. Tevreden mee.
Toen ging ik in bed liggen. De kleine dondersteen (die inmiddels niet zo klein meer is) kwam knuffelen. Dat doet ze wel vaker. Aan mijn gezicht snuffelen. Doet ze ook wel vaker. Aan mijn ogen likken. Huh? In mijn wimpers bijten. Au!
Wat zou er in de afgelopen drie jaar toegevoegd zijn aan die L'Oréal mascara?