1 jaar geleden

Gelukkig 2011 — zaterdag 01 januari 2011 – 00.00 — eén reactie

Lauwwarme biefstuksalade

Het is zomer, en we eten zo veel mogelijk salade. Niet alleen omdat dat zo lekker is, maar er moeten ook nog wat zwangerschaps- stoppen-met-roken- en meeleven-kilo's af in huize lijn, en welk seizoen is er nu beter geschikt om gezond en vers te eten dan dit.

Lauwwarme biefstuksalade dus. Wie af wil vallen laat de noedels gewoon weg.

nomnomnom — zondag 27 juni 2010 – 21.34 — drie reacties tags: biefstuk, kikkoman, noedels, salade, sesam

Things I'd like to see in Spotify

So, I'm a Spotify fan. I truly am. Ever since it launched, I've been hoping for it to get to The Netherlands. Play all that music: for free or for a relatively small fee, and all legal! I don't think I have to explain what that means, fact is, I am happy about it.

There are, however, a few things I'd like to see in Spotify. Some small, some a bit bigger. Here goes:

1. A playlist organizer - Playlists are a great way to organize and share your music, but from day two after the launch in The Netherlands, my playlists have gotten out of control. There are too many of them, and there is no way to organize them other than do a manual sort. That sucks. Every one who has more than, say, 20 playlists needs folders, or tags, or some other smart system to find that special playlist. Numerous smart sorting and organizing solutions have popped up the last couple of years and I think Spotify should include one of those.
2. Support for music that isn't there (yet). Why, you might ask. I, for a start, have saved the cassette sleeves of my old mix tapes (mix tapes, ahhhhh, remember those?), and some of the music on them is not (yet) in the Spotify database. Or I'd like to create a list from all music used in a TV series, or a movie or... or... You get it. Creating these lists is hard work, and I cannot imagine myself reviewing my lists every month to see if track X or Y is there yet. Those searches that get so annoingly saved all the time? Let's put them in a playlist! I understand that music isn't in Spotify yet. I know that some artists or labels will never sign the deal. But creating the ultimate list shouldn't be bothered by it.
3. Speaking of searches that get saved automatically: yes, that IS annoying, to have to delete those searches one by one after you've been looking for a few things.
4. Integration with a Shazam- or Midomi-like service. Wouldn't it be great if what you look up with Shazam automatically shows up as a list in Spotify?
5. More integration. Countless m3u-lists. Last.fm lists. I want them in Spotify. And I'd like to export my lists too.
6. Even more integration. What we really want of course is an API.

Oh, the things I can think of :)

I love Spotify, but with these extras, it'll become even better IMHO — zondag 20 juni 2010 – 23.26 — twee reacties tags: integration, lastfm, music, playlists, spotify

Dingen waar ik blij van word (2)

Speelgoedbeesten van Ebulobo. Wel lief, niet tuttig :)

— maandag 12 april 2010 – 09.56 — vijf reacties

Dingen waar ik blij van word (1)

Vers brood halen bij een echte bakker en dan op weg naar huis alvast het kapje opeten.

— zaterdag 03 april 2010 – 13.48 — twee reacties tags: blij, brood, vers

lijn logt! weer

Tsja, dat weblog...

Op sterven na dood, maar ik kan er toch geen afscheid van nemen. Webloggen is 'uit' zeggen ze, want we hebben nu twitter. Maar ondanks dat ik een hoop informatie weet te verpakken in minder dan 140 tekens (de limiet aan de grootte van een tweet, oftewel een twitterberichtje), bekroop me de afgelopen maanden af en toe (toegegeven: HEEL af en toe) het gevoel dat ik wat meer wilde zeggen over het een of ander.
Nu kun je zo veel zeggen over het een of ander. Dat lijkt op sommige momenten heel belangrijk, maar als je het dan niet doet, blijkt het na een dag of twee futiel of nietszeggend te zijn, en dan maakt het niet uit dat je er niks over gezegd hebt. Of wat je er over te zeggen hebt, past eigenlijk best in 140 tekens. Of iemand anders is je voor en zegt het beter dan je zelf zou kunnen doen, al dan niet binnen 140 tekens. Dat laatste dreef me voorheen tot waanzin. Zo heeft Merel een keer gelogd over typfouten die ze maakte terwijl ze gewoon met pen en papier in de weer was. Dat was, potverdriedubbeltjes, mijn idee. Nu denk ik alleen maar: oh, ik ben kennelijk niet de enige die dat heeft. En als je dan niet de enige bent, waarom zou je er dan over loggen. Zodat er 20 meisjes kunnen reageren: "Ooohhh, wat herkenbaar!"? Dat vind ik dus de moeite niet.

En dan nog wat. ik logde al minder, toen de machine vorig jaar piepend en krakend tot stilstand kwam. Maar toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, hield ik er helemaal mee op. Dat komt omdat je, als je zwanger bent, ZWANGER bent. En ZWANGER, dat betekent dat je het nergens anders over kunt hebben. Zelfs een discussie over compileeropties van de laatste kernel, weet je in twee, drie zinnen om te buigen naar je zwangerschap. Zonder enige moeite. En geloof me, dat is best een prestatie. Maar dat is ook reuze-irritant. Niet te harden, zo iemand. Misschien dat de mededeling dat mijn borsten vier maten groeiden nog een bepaald publiek trekt, maar dan heb je het ook wel gehad.

Niks ergers dus dan een zwangere vrouw als het gaat om weblogstukjes zou je denken, maar dat is niet waar. Nog veel erger is namelijk de kersverse moeder. De kersverse moeder neemt niet eens de moeite meer om over het compileren van kernels of de voors en tegens van CentOS en Ubuntu te converseren. De kersverse moeder kan maar over een ding praten, en dat is haar kind. Punt. De enige uitzondering op deze regel is de bevalling die de kersverse moeder doorstaan heeft, maar dat ondererp dien je nog veel meer te vermijden dan je eigen kind. Als je weblogstukjes wilt schrijven.
Het krijgen van een kind is het mooiste wat er is, geloof me. Ik zou wel honderd stukjes kunnen schrijven over mijn kind. Van semi-maatschappelijk over het borstvoedingsbeleid in het Amsterdamse ziekenhuis waar ik bevallen ben tot lyrisch over het eerste lachje van een week of twee geleden. Maar dat kan ik maar beter niet doen. Niet alleen zijn zulke stukjes alleen "Ooohhh, wat herkenbaar!" voor andere ouders (en ik denk zelfs alleen voor moeders). Nee, zulke stukjes zijn alleen maar leuk om te lezen als ze over je eigen kind gaan. Over elk ander kind zijn ze alleen maar irritant. Tenminste, dat vind ik. Want mijn kind is toevallig wel het leukste en mooiste en liefste kind op de hele wereld.

Kortom, over mijn kind schrijven, dat zal ik vermijden. Ik kan natuurlijk niet beloven dat er niet heel af en toe iets doorheenglipt, maar de gedachte aan een 16-jarige die me vraagt waarom ik zijn babytijd uitgebreid gedocumenteerd heb op zoiets ouderwets als een weblog nog wel weerhoudt me hopelijk. Waarover ik dan wel ga schrijven? Dat weet ik nog niet. Maar als ik - heel soms - toch iets meer kwijtwil over het een of ander dan de 140 tekens van twitter kunnen herbergen, dan kan het hier. En dan zal het hier. Op mijn weblog, dat kennelijk toch niet doodwil.

lijn logt weer, maar waarover eigenlijk? — zaterdag 06 maart 2010 – 17.15 — zes reacties tags: kinderen, life, lijn, moeder, weblog, zwanger

Het afgelopen jaar samengevat in 6 woorden

Ik werd zwanger.

Ik kreeg Julian.

— dinsdag 02 maart 2010 – 21.30 — negen reacties

Everything is bigger in Texas (Texas #2)

Alles groter? Ja. Alles groter.

In de supermarkten heb je geen drie soorten tomaten in blik, nee, je hebt er gewoon een Tomato Lane. En een Pasta Lane. Verdwalen in de supermarkt is een serieuze optie, maar gelukkig zijn de lanes genummerd, en kun je elkaar bellen: ik sta op het kruispunt van Milk Alley en Detergent Street.

De snelwegen zijn 10-baans (2x5) of nog breder. De intersections zijn leuk voor puzzelliefhebbers die dol zijn op achtbanen. En de auto's zijn ook bovenmaats: pick-uptrucks die Hummers klein doen lijken. De benzinetanks zijn ook groter; maar met prijzen van $1.72/gallon ga je voor je lol tanken, al zijn de afstanden en het slurpgedrag van je motor ook iets groter dan je gewend bent.

En dan de porties. Een lunchhapje lijkt meer op een weekrantsoen. Je burrito zit niet alleen vol met vlees, nee, daar overheen vind je ook nog een royale portie gehaktsaus... Da's geen sinecure om weg te krijgen, dus je hebt een beetje frisdrank nodig om een en ander weg te spoelen. En ja, ook de glazen zijn bigger in Texas. Op de foto twee keer een liter Mountain Dew voor $3.49. Speel je het klaar om dat op te drinken (en da's nog niet makkelijk, al zal het 's zomers beter gaan), dan krijg je een refill, gratis en voor niks. Het is zaak om niet te lang te wachten met het drinken van je soda: de helft van je literglas is gevuld met ijs, en da's gemaakt van het lokale water. En dat water, dat smaakt naar chloor. In de ene wijk wat meer dan de andere trouwens, want ons voor een raadsel stelde. Misschien ligt het aan de watertoren waar 't water vandaan komt?

Met al die reuzenporties is het geen verrassing dat ook de mensen in Texas een maatje groter zijn. Bij tijd en wijle benamen ze me de eetlust. Een gezonde, zelfgemaakte maaltijd kost in Texas meer dan een ritje door de lokale drive thru.

Bij thuiskomst zagen we Youp van 't Hek lopen op het Amstelveld. Hij leek een slanke man.

yeeeeehaw! — woensdag 25 maart 2009 – 12.24 — elf reacties tags: bigger, eten, texas