Van André Rouvoet mogen we wel wat meer kinderen maken, dat kan helpen om de kosten van de vergrijzing op te vangen (zie nu.nl).
Ik stel voor dat we dan meteen de AOW afschaffen. Als we maar genoeg kinderen hebben, is er altijd wel eentje die voor ons wil zogen, later. Om de kosten van de vergrijzing nog verder te drukken, stel ik ook voor dat we de gezondheidszorg nog verder ontmantelen. Vooral de thuiszorg en de huisbezoeken en dat soort zaken. Al die kinderen moeten wel wat te doen hebben natuurlijk.
Kinderen als oudedagsvoorziening, wat een bril-jant idee! En als we dan toch aan het bezuinigen zijn: veel meer dan de officiele ondergrens van 1 dollar per dag hoeven ze ook niet te verdienen toch? Want we weten allemaal dat dit een reuze effectief en efficiënt model is, dat al jaren met succes wordt toegepast in landen als Benin, Kameroen, Mozambique, India, en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Als extra effect wil ik nog wel even aanstippen (wat een geweldig woord is dat toch) dat de te verwachten ecologische voetafdruk van al die zorgkinderen (geen zorgenkindjes hè?) ervoor zal zorgen dat het toch al ontoereikende voedselareaal op aarde naar verhouding nog wat kleiner zal worden. Lossen we ook meteen het obesitasprobleem in het Westen op.
Ik vind het jammer dat het altijd anderen zijn die met zulke doordachte plannen komen. Ik buig mijn hoofd deemoedig.
Eerst zit er een exploit in, vervolgens doe ik een upgrade en verschijnen er alleen maar postjes van 2006 op de voorpagina.
Ik ga maar weer eens terug naar Pivot
Zojuist sloeg ik de eerste mug dood. OK, het was een slome grote, dus waarschijnlijk eentje die de winter slapend heeft doorgebracht, maar toch.
Nog nooit in zo’n foute tent geweest.
Veel duidelijker kan het niet, lijkt me (foto via Geeks are Sexy).
En vooruit, in de jukebox twee jaren ‘80 anti-oorlogsliedjes.
Frankie Goes to Hollywood - Two Tribes
Paul Hardcastle - 19
Kijk, dat ik alleen ben, vind ik heerlijk.
Als ik mijn muren morgen paars wil schilderen, dan kan dat. Als ik dik een half jaar wil doen over het inrichten van mijn huis, dan kan dat. Als ik midden in de nacht in bed films wil kijken op m’n laptop, dan kan dat (nou ja, hmmm, meestal dan). Het is fijn geen compromissen te hoeven sluiten.
Maar vandaag, vandaag zou ik er wat voor geven als iemand boodschappen voor me zou doen, en een kopje bouillon zou brengen, of een kopje koffie, of een sinaasappeltje.
Griep… Ik was al zo verbaasd toen ik gisteren hoorde dat het geen griepgolf meer is, maar een epidemie. Ik was al zo verbaasd dat de Sterke Mannen die ik ken die nooit ziek zijn (waarom zijn dat altijd mannen trouwens?), met dunne stemmetjes aan de telefoon hingen: Ik ben zo ziehiek (niks zo zielig als een Zieke Sterke Man). Zou ik dan de dans ontspringen, terwijl ik normaal elke verhoudheid, elk griepje, alle dingen die rondwaren in een straal van een kilometer, oppik? Dat zou heel fijn zijn, maar op zijn minst ook opmerkelijk.
Jammer genoeg werd ik vanmorgen wakker en was de orde der dingen weer hersteld: spierpijn, koppijn, zweten, koorts. Ik heb gewoon griep, zoals het hoort. Wie komt me een glaasje verse jus brengen?
Heerlijk om je weer 18 te voelen. Om energie te hebben, hele dagen in bed te liggen met een lekker ding en zoveel te vrijen dat je de tel kwijtraakt.
Jammer alleen dat ik ook dezelfde stomme dingen doe als toen ik 18 was, en gisteren zonder te eten van de borrel-op-het-werk naar de kroeg-aan-de-overkant ben gegaan. Dat kan niet goedgaan, en dat ging het dus ook niet.
Toch maar weer 36 worden dan :)
